اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٧٥ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

روايت نموده كه پيامبر فرمود:

آن‌كس كه كار نيكى كند و آن را پنهان دارد ثوابش هفتاد برابر خواهد بود، و آن‌كس كه عمل زشتى انجام دهد و آن را آشكار سازد خوار و ذليل است، و آن‌كس كه گناه كند و پوشيده بدارد آن گناه بر او بخشيده خواهد شد.

بلى، اينجا يك مطلب هست و آن اينكه گاه مى‌شود كه اظهار گناه در بعضى از موارد بسيار بر نفس آدمى گران مى‌آيد و انسان با تأسف و افسوس و بزرگ شمردن گناه آن را اظهار مى‌كند، اين حكمش حكم سابق نيست، ولى يك امر ذوقى است كه تعبد بآن بما نرسيده، بلكه آنچه از شرع بدست مى‌آيد خلاف اين است، و احوط ترك اين عمل است مگر آنجا كه بنده در مقام علاج آن عمل زشت برآيد و يا از عالمى استفتاء كند و يا اينكه اين عمل را سبب كمال نفس ببيند، در اين موارد گمان مى‌كنم اشكالى نداشته باشد، چنانكه براى بعضى از مؤمنين در استعلاج از ائمه عليهم السّلام و از بعضى از علماء اين مسئله پيش آمده و آنان از اين عمل، نهى ننموده‌اند، ولى بايد بدانى كه اين مطلب تنها در اظهار معاصى بخصوص و بعينه هست، و اما اظهار تقصير و گناهكارى بطور عموم به اينكه آدمى نزد ديگران گناهانش را بسيار بداند و از آنها اظهار تأسف و اندوه كند اين شيوه اكابر و بزرگان دين است كه خود را اهل معصيت و تقصير مى‌دانند خصوصا در نوشته‌هاى خود، به‌طورى‌كه القابى مثل مذنب و جانى از القاب مؤمن در نوشته‌ها و نامه‌هايش مى‌باشد و اين بالنسبه به مردم است و اما بالنسبه به پروردگار در اظهار تأسف و افسوس و طلب رحمت و بخشش و يادآورى نعمت مهلت دادن پروردگار و پوشيده‌