اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٧٢ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

بزرگ خواهد بود هم چنين گناه كبيره هر اندازه كه ارتكابش در نظر عارف بزرگ آيد نزد خدا كوچك خواهد بود، گذشته از اينكه بعضى از گناهان، صغيره و بعضى، كبيره دانسته شده اين از باب فضل است، و الا در واقع و نفس الامر بحكم عقل هر مخالفتى با امر مولا كبيره بوده و مرتكبش مستحق آتش است، بلكه اين حكم هر چيزى است كه شارع از آن منع نموده و لو به كراهت، و بلكه حكم هر مباحى است كه سبب غفلت انسان از ياد خدا شود و بلكه اشتغال به غير خدا و لو انسان از ياد خدا هم غافل نباشد همين حكم را دارد و پس از اينكه عقل حضور خدا را و عظمت و لطف و طلب او از بنده به انس با خود را تصور نمود هر آنچه كه مخالف با اين طلب باشد و لو عدم اهتمام باين امر بحكم عقل گناهى بس بزرگ خواهد بود.

به‌عبارت‌ديگر پشت نمودن بر ملك و سلطانى كه همه نعمتها از او است آن‌هم در حضور او، و اشتغال به دشمن او را عقل گناه كبيره مى‌داند و لكن ذات اقدس حق با بزرگوارى و فضل خود براى گناهان كوچك و مكروهات و مباحات عقوبتى مقرر نداشته، و با ملاحظه همين بزرگوارى و فضل او است كه حكم عقل همه اين مراتب را قبيح مى‌داند، و خلاصه كلام آنكه عقل همه مخالفتهاى با امر مولا را كبيره مى‌داند ولى فضل و بخشش او بعضى را كوچك شمرده ولى بشرطى كه بنده آنها را كوچك نشمارد.

از امام صادق ٧ رسيده كه آن حضرت از رسول خدا ٦ روايت نموده كه فرمود: بپرهيزيد كوچك‌هاى از گناهان را كه آنها بخشيده نمى‌شود، گفته شد آن گناهان حقيرى كه بخشيده نمى‌شود كدام‌