اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٨٥ - مالك يوم الدين

است، گاهى مالكيت و ملكيت براى غير خدا هم تصور مى‌شود، و لكن روز قيامت، آن روزى است كه وقتى فرياد برآيد:

لمن الملك اليوم. امروز ملك از آن كيست، تنها اين نداست كه در پاسخ گفته مى‌شود:

للّه الواحد القهار. براى خداوند يكتاى قهار است. و سلطان خداوندى در آن روز است كه ظهور مى‌يابد و سلطنت و مالكيت بندگان به يكباره از بين مى‌رود. و از توحيد حق تعالى در مالكيتش به همه عوالم پرده برداشته مى‌شود و بر همگان مكشوف مى‌گردد، بخلاف اين دنيا كه توحيد خداوند در مالكيت و سلطنت و ديگر صفات ذات ذو الجلال بر عامه مردم ظاهر نيست و بالنسبة به آنها از امور غيب بحساب مى‌آيد، گرچه بر اهل معرفت معلوم و مسلم است ولى بخاطر ندرت آن نمى‌توان آن را بحساب آورد، لذا ظهور مالكيت او، به روز جزاء اختصاص يافته است.

مطلب ديگر اينكه بيان اين نام‌هاى پنجگانه خداوند در اين مقام، توجهى است بانحصار جهات حمد در اين موارد، و گويا اين آيات خطاب به بنده چنين مى‌گويد: كه اگر حمد و ستايش تو براى كسى بخاطر كمال و جمال و جلال او باشد سزاوار است كه تنها حمد خدا كنى و ستايش و ثناء او بگوئى، چرا كه همه اين صفات براى او است و اگر ديگرى هم از اين صفات بهره‌اى داشته باشد باز از او و به او و براى او است، و اگر بخاطر اينست كه آن‌كس احسانى به تو نموده است باز هر چه احسان و عنايتى هست از ناحيه پروردگار عالميان است، و اگر بخاطر اميدوارى بفضل و نعمت و رحمت دينى يا دنيوى است بايد بدانى كه مالك همه اين نعمتها و بخشنده آنها، الرحمن الرحيم است. و اگر