اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٤٦ - فصل«در بيان رجاء و اميدوارى و حقيقت آن»

كه دنيا مزرعه آخرت، و قلب به منزله زمين و ايمان به منزله بذر و طاعات به منزله آماده ساختن زمين و كندن جويها و رساندن آب به مزرعه است و قلبى كه بدنيا آلوده گشته و مستغرق در آن شده چون زمين سنگلاخى است كه بذر در آن نمى‌رويد، و روز قيامت روز درو كردن است و در آن روز هركس جز آنچه كشته ندرود، و در اين مزرعه، جز از بذر ايمان، از چيز ديگرى زرع و كشتى حاصل نمى‌شود، و خيلى كم اتفاق مى‌افتد كه با خباثت قلب و بدى اخلاق، ايمان براى صاحبش سودى بخشد هم چنانكه زراعت در زمين سنگلاخ بدون نتيجه است و چيزى از آن نمى‌رويد.

مى‌گويم اين تشبيه صريح كلام خداى متعال است كه مى‌فرمايد:

مَنْكانَيُرِيدُحَرْثَالْآخِرَةِنَزِدْلَهُفِيحَرْثِهِوَمَنْكانَيُرِيدُحَرْثَالدُّنْيانُؤْتِهِمِنْها.

هركس كه كشت آخرت خواهد ما كشت او را زياد گردانيم و كسى كه كشت اين دنيا را بخواهد (و در پى پاداش در اين جهان باشد) ما به او خواهيم داد.

و سخن رسول خدا ٦ كه فرمود: الدنيا مزرعة الآخرة.

و اما دليل نقلى براى نفى حقيقت رجاء براى كسى كه در راه خدا به مجاهده نپردازد اين آيه شريفه است كه مى‌فرمايد:

الَّذِينَآمَنُوا* ..وَجاهَدُوافِيسَبِيلِاللَّهِأُولئِكَيَرْجُونَرَحْمَتَاللَّهِ.

آنان كه ايمان آوردند و هجرت نمودند و در راه خدا به جهاد پرداختند اينان هستند كه برحمت خدا اميدوارند.