اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٣ - فصل دوم در عبرت و تفكر در اين امر

را در حسرت آن فدا مى‌كند مشاهده كند و از اين امر به پستى و خست دنيا پى ببرد.

و خلاصه آنچه را كه ما بيان داشتيم و غير آن را در اين حديث شريف كه در «مصباح الشريعة» از امام صادق ٧ روايت شده آمده است. امام ٧ مى‌فرمايد مستراح را بدان خاطر مستراح گفته‌اند كه نفوس از اثقال و سنگينى‌هاى نجاسات راحت مى‌شود و كثافات از بدن دور مى‌گردد و مؤمن از اين امر باين نتيجه مى‌رسد كه نعمتهاى دنيائى عاقبتش اين است، پس خود را به عدول از اين نعمتها راحت مى‌سازد و ترك آن مى‌گويد و نفس و قلبش را از اشتغال به آنها فارغ مى‌سازد، و همان گونه كه از جمع‌آورى كثافات و قاذورات اجتناب مى‌كند از- گردآورى مال و ثروت هم دورى مى‌گزيند و به تفكر در نفس خود مى‌پردازد كه چگونه در حالى بزرگوار و گرامى و در حالى ديگر ذليل است و باين حقيقت دست مى‌يابد كه تمسك به قناعت و تقوى موجب راحت دنيا و آخرت او مى‌شود. چرا كه راحت آدمى در خوار شمردن دنيا و فراغت از تمتع و بهره‌گيرى از آن، و ازاله نجاست كه حرام و شبهه باشد نهفته است، و پس از درك اين حقيقت باب كبر را بر روى خود مى‌بندد و از گناهان مى‌گريزد و باب تواضع و پشيمانى و حيا را بروى خود مى‌گشايد و براى دست يابى به سرانجامى نيك و پاكيزگى نفس در اداء اوامر و اجتناب از نواهى كوشا مى‌شود و نفس خود را در زندان خوف و صبر و خوددارى از شهوات زندانى مى‌كند، تا اينكه به امان حضرت پروردگار در دار قرار به پيوندد و طعم رضاء الهى را بچشد، چرا كه جز اين، هر چه را كه خوبى تصور كند هيچ است.