مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٧٧ - فصل چهارم یادداشت « عنصر امر به معروف و نهی از منکر در نهضت حسینی »

عزیزان و یاران و همه چیز در راه امر به معروف و نهی از منکر بود، به این اصل ارزش و اعتبار و آبروی شایسته داد [١]، یعنی در حالی که دیگران آن را در مرز ضرر شخصی متوقف میکنند و ارزش آن را پایین میآورند، نهضت حسینی مرزی برای آن نمیشناسد؛ پس از همه اینها، آن چیزی که به عنوان نتیجه گیری باید ذکر شود این است که ما چه کنیم که ارزش پیدا کنیم، به خودمان ارزش بدهیم، قیمت خودمان را نزد خدا بالا ببریم، نزد پیغمبر خدا بالا ببریم، آبروی خودمان را نزد سایر ملل جهان بالا ببریم، برای ما ارزش قائل شوند. ما چه کنیم؟ و هم اینکه چه کنیم که ارزش عزاداری حسین را بالا ببریم؟ آن اینکه شعارهای زنده و حسینی انتخاب کنیم نه «نوجوان اکبر من» که یک شعار پیرزنی است، یا: «زینب مضطرّم الوداع الوداع».

جواب این سؤال را خداوند در قرآن داده است:«کنْتُمْ خَیرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنّاسِ تَأْمُرونَ بِالْمَعْروفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکرِ» [٢]. شما بهترین و باارزش ترین مردم جهان هستید در پرتو این اصل مقدس: امر به معروف و نهی از منکر، تعاون اجتماعی، همدردی، همبستگی، احساس مسؤولیت در مقابل جامعه اسلامی.

ما باید فرصت شناس و موقع شناس باشیم. ما باید بدانیم که به قول سید شرف الدین (قریب به این مضمون): لا یقْضی عَلَی الْباطِلِ الّا عَنْ حَیثُ جاءَ [٣].

گفتیم که ما نه تنها حوادثی که روزگار در بطن خود مستتر دارد و میپروراند درک نمیکنیم، حتی ظاهرترین پدیدهها را درک نمیکنیم. نیز گفتیم اشکال بیشتر ما در این است که آگاه نیستیم نه اینکه توانایی نداریم. محال است که یک جمعیت هفتصد میلیونی [٤]، دنیاروی آنها حساب نکند.

اکنون مثالی برای هر دو مطلب ذکر میکنیم که اولًا ناآگاهی ما چقدر است؟ و