هر مصلحی اول باید صالح باشد تا بتواند مصلح باشد. او باید برود به پیش، به دیگران بگوید پشت سر من بیایید. خیلی فرق است میان کسی که ایستاده و به سربازش فرمان میدهد: برو به پیش، من اینجا ایستادهام، و کسی که خودش جلو میرود و میگوید: من رفتم، تو هم پشت سر من بیا.

در مکتب انبیاء و اولیاء این را میبینیم. همیشه میگویند ما رفتیم، [شما هم بیایید.] علی میگوید من اول میروم، بعد به مردم میگویم پشت سر من بیایید. پیغمبر اسلام اگر در آنچه که دستور میداد اول خود پیشقدم نبود، محال بود دیگران پیروی کنند. اگر میگفت نماز و نماز شب، خودش بیش از هرکس دیگر عبادت میکرد (انَّ رَبَّک یعْلَمُ انَّک تَقومُ ادْنی مِنْ ثُلُثَی اللَّیلِ) [١]. اگر میگفت انفاق در راه خدا و گذشت و ایثار، اول کسی که ایثار میکرد خودش بود، یعنی اول از خود میگرفت و به دیگران میداد.

اگر میگفت جهاد فی سبیل اللَّه، در جنگها اول خود جلو میرفت، عزیزان خود را جلو میبرد، و قهراً دیگران نیز علاقهمند میشدند، شیفته میشدند، عشق و شور پیدا میکردند که این مرد در راه هدف خود عزیزترین عزیزان خود را به کام مرگ میفرستد و اول خود مسلّح میشود و در قلب لشکر دشمن قرار میگیرد، خود ضربت میخورد، دندانش میشکند، پیشانیاش میشکند؛ آنوقت حقیقت را در وجود چنین شخصیتی میدیدند.

برای پیغمبر چه کسی عزیزتر از علی بود؟ چه کسی عزیزتر از حمزه سیدالشهداء بود؟ در جنگ بدر چه کسانی را اول به میدان فرستاد؟ علی را فرستاد که داماد و پسر عمویش بود و درواقع به منزله فرزندش بود (چون علی از کودکی در خانه پیغمبر بزرگ شده بود. پیغمبر پسر نداشت، علی به منزله پسر پیغمبر بود). عمویش حمزه را فرستاد که چقدر او را گرامی میداشت. پسر عموی خود، ابوعبیدة بن الحارث را فرستاد که چقدر نزد او عزیز بود [٢] حسین بن علی چقدر خطابه خواند و چقدر عمل کرد؟ حجم خطابه هایش چقدر

[١]. مزّمّل/ ٢٠.[٢]. این سه نفر رفتند و با سه نفر دیگر مبارزه کردند و هر سه نفر از طرف دشمن را کشتند. ولی از این سه نفر ابوعبیدة بن الحارث جراحت بسیار سختی برداشت که البته بعد هم شهید شد و از دنیا رفت ولی علی بن ابیطالب علیه السلام و حمزه سیدالشهداء آسیب زیادی ندیدند و برگشتند.