میآییم در متن تاریخ اسلام. از همان روز اول دو نفر مسلمان میشوند: علی و خدیجه که ایندو نقش مؤثری در ساختن تاریخ اسلام دارند. اگر فداکاریهای این زن- که از پیغمبر پانزده سال بزرگتر بود- نبود، از نظر علل ظاهری مگر پیغمبر میتوانست کاری از پیش ببرد؟ تاریخ ابن اسحاق یک قرن و نیم بعد از هجرت راجع به مقام خدیجه و نقش او در پشتیبانی از پیغمبر اکرم و مخصوصاً در تسلّی بخشی به پیغمبر اکرم، مینویسد: بعد از مرگ خدیجه که ابوطالب هم در آن سال از دنیا رفت، واقعاً عرصه بر پیغمبر اکرم تنگ شد به طوری که نتوانست ... [١] بماند. تا آخر عمرِ پیغمبر هرگاه اسم خدیجه را میبردند، اشک مقدسشان جاری میشد. عایشه میگفت: یک پیرزن که دیگر این قدر ارزش نداشت، چه خبر است؟ میفرمود: تو خیال میکنی من به خاطر شکل خدیجه میگریم؟ خدیجه کجا و شما و دیگران کجا؟!.

اگر به تاریخ اسلام نگاه کنید میبینید که تاریخ اسلام یک تاریخ مذکر- مؤنّث است ولی مرد در مدار خودش و زن در مدار خودش. پیغمبر صلی الله علیه و آله یاران مذکری دارد و یاران مؤنّثی؛ هم راوی زن دارد و هم راوی مرد. در کتبی که در هزار سال پیش نوشته شده است شاید اسم همه آنها هست و ما روایات زیادی داریم که راوی آنها زن بوده است. کتابی است به نام «بلاغات النّساء» یعنی خطبهها و خطابههای بلیغی که توسط زنها ایراد شده است. این کتاب از ابن طیفور بغدادی است که در حدود سال ٢٥٠ هجری یعنی در زمان امام عسکری علیه السلام میزیسته است (چنانکه میدانید حضرت امام عسکری علیه السلام در سنه ٢٦٠ وفات کردند). از جمله خطبههایی که بغدادی در کتابش ذکر کرده است، خطبه حضرت زینب در مسجد یزید و خطبه ایشان در مجلس ابن زیاد و خطبه حضرت زهرا علیها السلام در اوایل خلافت ابوبکر است.

در این ضریح جدیدی که اخیراً برای حضرت معصومه ساختهاند، روایتی را انتخاب کردهاند که راویها همه زن هستند تا میرسد به پیغمبر اکرم. در ضمن، اسم همه آنها فاطمه است (حدود چهل فاطمه): روایت کرده فاطمه دختر ... از فاطمه دختر ... تا میرسد به فاطمه دختر موسی بن جعفر. بعد ادامه پیدا میکند تا فاطمه دختر حسین بن علی بن ابیطالب و در آخر میرسد به فاطمه دختر پیغمبر. یعنی شرکت اینها اینقدر

[١]. افتادگی از متن پیاده شده از نوار است.