که خدا آن را پسندیده، پس ما این راه را انتخاب میکنیم. رضای ما رضای خداست. سه چهار خط بیشتر نیست، اما بیش از یک کتاب نیرو و اثر میبخشد. در آخر، وقتی میخواهد به مردم ابلاغ کند که چه میخواهم بگویم و از شما چه میخواهم، میفرماید: هرکس که آمده است تا خون قلب خودش را در راه ما بذل کند، هرکس تصمیم گرفته است که به ملاقات با خدای خویش برود، آماده باشد، فردا صبح ما کوچ میکنیم.

شب عاشورا صوتهای زیبا و عالی و بلند و تلاوت قرآن را میشنویم، صدای زمزمه و همهمهای را میشنویم که دل دشمن را جذب میکند و به سوی خود میکشد.

دیشب عرض کردم اصحابی که از مدینه با حضرت آمدند خیلی کم بودند، شاید به بیست نفر نمیرسیدند، چون یک عده در بین راه جدا شدند و رفتند. بسیاری از آن هفتاد و دو نفر در کربلا ملحق شدند و باز بسیاری از آنها از لشکر عمرسعد جدا شده و به سپاه اباعبداللَّه ملحق شدند. از جمله، بعضی از آنها کسانی بودند که وقتی از کنار این خیمه عبور میکردند صدای زمزمه عالی و زیبایی را میشنیدند، صدای تلاوت قرآن، ذکر خدا، ذکر رکوع، ذکر سجود، سوره حمد، سورههای دیگر. این صدا اینها را جذب میکرد و اثر میبخشید. یعنی اباعبداللَّه و اصحابش از هر گونه وسیلهای که از آن بهتر میشد استفاده کرد استفاده کردند، تا برسیم به سایر وسایلی که اباعبداللَّه علیه السلام در صحرای کربلا از آنها استفاده کرد. خود صحنهها را اباعبداللَّه طوری ترتیب داده است که گویی برای نمایش تاریخی درست کرده که تا قیامت به صورت یک نمایش تکان دهنده تاریخی باقی بماند.

نوشتهاند تا اصحاب زنده بودند، تا یک نفرشان هم زنده بود، خود آنها اجازه ندادند یک نفر از اهل بیت پیغمبر، از خاندان امام حسین، از فرزندان، برادرزادگان، برادران، عموزادگان به میدان برود. میگفتند آقا اجازه بدهید ما وظیفهمان را انجام بدهیم، وقتی ما کشته شدیم خودتان میدانید. اهل بیت پیغمبر منتظر بودند که نوبت آنها برسد. آخرین فرد از اصحاب اباعبداللَّه که شهید شد، یکمرتبه ولولهای در میان جوانان خاندان پیغمبر افتاد. همه از جا حرکت کردند. نوشتهاند:«فَجَعَلَ یودَعُ بَعْضُهُمْ بَعْضاً» شروع کردند با یکدیگر وداع کردن و خداحافظی کردن، دست به گردن یکدیگر انداختن، صورت یکدیگر را بوسیدن.

از جوانان اهل بیت پیغمبر اول کسی که موفق شد از اباعبداللَّه کسب اجازه کند،