اصحاب اباعبداللَّه و خاندان اباعبداللَّه. در این شعارها مخصوصاً شعارهای خود اباعبداللَّه علیه السلام گذشته از اینکه افراد، خودشان را با یک رجز، با یک رباعی معرفی میکردند، گاهی جملههایی میگفتند که طی آنها نهضت خودشان را معرفی مینمودند، و مسأله مهم این است. در تاریخ، خیلی دیده میشود که گاهی مردمی، اجتماعی میکنند، در یک جا جمع میشوند برای مقصد و هدفی. یک وقت میبینند در خارج، با منظور و مقصود دیگری پخش میشود. در اوایل مشروطیت ایران، خیلی از این قضایا اتفاق افتاده است. بسیاری از مردم راجع به مشروطیت چیزی سرشان نمیشد. مردم را با نامهای دیگری در جایی جمع میکردند. وقتی که مردم متفرق میشدند، میدیدند چیز دیگری از آب درآمد. اعلام میکردند که مردم جمع شدند درباره این مطلب چنین گفتند، درباره آن مطلب چنان گفتند؛ برای اینکه مردم اینقدر رشد نداشتند که خودشان مشخص کنند که این جمع شدن ما برای چیست، برای چه هدف و مقصدی است.

اباعبداللَّه علیه السلام در روز عاشورا شعارهای زیادی داده است که در آنها روح نهضت خودش را مشخص کرده که من برای چه میجنگم، چرا تسلیم نمیشوم، چرا آمدهام که تا آخرین قطره خون خودم را بریزم؟ و متأسفانه این شعارها در میان ما شیعیان فراموش شده و ما شعارهای دیگری به جای آنها گذاشتهایم که این شعارها نمیتواند روح نهضت اباعبداللَّه را منعکس کند.

ائمّه ما یکی پس از دیگری آمدند و دستور دادند که عاشورا را باید زنده نگه داشت، مصیبت حسین نباید فراموش شود، این مکتب باید زنده بماند. هر سال که محرم و عاشورا پیدا میشود، شیعه باید آن را زنده نگه دارد. عاشورا شعار شیعه شده است. شیعه باید بتواند جواب بدهد وقتی در مقابل یک سنّی، و بالاتر در مقابل یک مسیحی یا یک یهودی یا یک لامذهب قرار گرفت و او گفت: شما در این روز عاشورا و تاسوعا که تمام کارهایتان را تعطیل میکنید و میآیید در مساجد جمع میشوید، دسته راه میاندازید، سینه میزنید، زنجیر میزنید، داد میکشید، فریاد میکشید، چه میخواهید بگویید؟ حرفتان چیست؟ باید بتوانید بگویید ما حرفمان چیست.

اباعبداللَّه نیامد فقط بجنگد تا کشته شود و حرفش را نزند. حرف خودش را زده است، هدف و مقصد خودش را مشخص کرده است.

باید دید شعارهای حسین بن علی در روز عاشورا چیست. همین شعارها بود که اسلام را زنده کرد، تشیع را زنده کرد و پایه دستگاه خلافت اموی را چنان متزلزل کرد