ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٤٦٣ - باب هفتاد و پنجم در توكّل

چنان كه جناب احديّت در قرآن مجيد فرموده كه:

وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ. (يوسف- ٦٧)

و در جاى ديگر فرموده:

وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ. (مائده- ٢٣)

يعنى: بر خداى عالميان بايد توكّل كند هر كه از اهل توكّل است و كار خود به او واگذارد نه به غير او.

و نيز بايد توكّل كنيد شما بر حضرت بارى عزّ اسمه، اگر بوده باشيد شما از اهل ايمان نه بر غير او، چرا كه تقديم ظرف مفيد حصر است.

از حضرت سيّد كاينات عليه و آله افضل التّحيّات مروى است كه فرمود:

من انقطع إلى اللَّه كفاه اللَّه كلّ مؤنة، و يرزقه من حيث لا يحتسب، و من انقطع إلى الدّنيا وكله إليها

يعنى: هر كه بريد از غير خدا و متوسّل به خدا شد، كفايت مى‌كند همه مهمّات او را، از مهمّات دنيا و آخرت، حضرت بارى تعالى، و مى‌رساند به او از جايى كه گمان ندارد. و هر كه متوجّه دنيا شد و چشم از خدا و لطف خدا پوشيد، خداى تعالى نظر مرحمت از او بر مى‌دارد و مى‌گذارد او را با دنيا.

و باز از آن حضرت مرورى است كه:

من سرّه ان يكون اقوى النّاس، فليتوكّل على اللَّه، و من سرّه ان يكون اكرم النّاس، فليتّق اللَّه. و من سرّه ان يكون اغنى النّاس، فليكن بما في يد اللَّه اوثق بما في يده‌

يعنى: هر كه را خوشاينده باشد و مسرور باشد از اينكه بوده باشد قويترين مردمان، پس بايد توكّل كند بر خداى تعالى و كار خود به او گذارد، و هر كه خواهد كه كريمترين مردمان باشد و از اين صفت مسرور باشد، پس بايد بترسد از