اختيار به دست ما دهند و خطاب عزّت به ما رسد، كه آن كس كه اهل دوزخ باشد، او را به دوزخ فرستيد و هر كه از اهل بهشت است، او را به بهشت در آريد. آن كسانى كه در دار دنيا نصرت ما كرده باشند و در محبّت ما كوشيده و شراب محبّت ما نوشيده، ايشان را به علامات دوستى بشناسيم و به تعظيم تمام در بهشت عنبر سرشت در آريم. و آنان كه در اين جهان، عداوت ما ورزيده باشند و ايذا و آزار به محبّان ما رسانيده، ايشان را به علامات بغض بشناسيم و به عذاب جحيم و عقاب اليم رسانيم.

و مؤيّد اين قول بزرگوار و گفتار عالى مقدار است، قول عمرو بن شيبه كه گفت:

حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله روزى خطاب به امير المؤمنين عليه السّلام كرد و گفت: اى على، گويا من در تو مى‌نگرم، در روز قيامت و در دست تو عصائى مى‌بينم از عوسج، و تو به آن عصا گروهى را به بهشت ميرانى و طايفه‌اى ديگر را به آن عصا، به دوزخ مى‌فرستى، و به دوزخ مى‌گوئى كه: بگير فلان را كه از دشمنان من است، و فلان را بگذار كه از محبّان من است. و از تتمّه اين روايت است كه: آتش على عليه السّلام را مطيع‌تر باشد از غلام نسبت به خواجه خود. و در روايت آمده كه: حارث همدانى، كه يكى از محبّان امير متّقيان است و اكثر اوقات در ملازمت آن منبع سعادات مى‌بود، روزى گفت به آن حضرت كه: يا امير المؤمنين من از دو حالت ترسان و هراسانم، يكى در حالت نزع. دوم در حالت گذشتن از صراط. آن حضرت فرمود كه: يا حارث بشارت باد تو را كه من دوستان خود را در اين دو حالت فرو نگذارم و در اين دو وقت، خود را به ايشان رسانم و من ايشان را بشناسم و ايشان نيز مرا بشناسند، و من شفيع ايشان باشم و آتش دوزخ را گويم كه: ايشان را بگذار كه از محبّان و مخلصان من هستند، و ايشان را به مقصد خود رسانم.

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله‌: انّ اللَّه اوحى إلىّ ان تواضعوا حتّى لا يفخر احد على احد، و لا يبغى احد على احد، و ما تواضع احد للَّه إلّا رفعه اللَّه‌

حضرت خير البشر عليه و آله الصّلوة و السّلام، مى‌فرمايد كه: وحى كرد خداوند عالم به من كه: تواضع كنيد شماها با يك ديگر، و هيچ كدام شما فخر مكنيد به‌