ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٨٢ - باب نود و ششم در دوستى در راه خدا

شرح‌

قال الصّادق عليه السّلام‌: حبّ اللَّه اذا اضاء على سرّ عبد، اخلاه عن كلّ شاغل، و كلّ ذكر سوى اللَّه تعالى ظلمة

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: دوستى خداى هر گاه تابيد بر دل مؤمن، خالى مى‌كند دوستى حضرت او دل مؤمن را از جميع شغلها و از جميع ذكرها غير ذكر الهى. يعنى نشانه محبّت الهى آن است كه نباشد در دل او غير محبّت الهى و ياد الهى و ذكر الهى، چرا كه ذكر غير خداى تعالى موجب ظلمت و تيرگى دل است و با محبّت الهى جمع نمى‌شود از اينجا است كه گفته‌اند: محبّت الهى آتش سوزان است با هيچ چيز جمع نمى‌شود و با هيچ كار و شغل الفت نمى‌گيرد.

و المحبّ اخلص النّاس سرّا للَّه تعالى، و اصدقهم قولا، و اوفاهم عهدا، و ازكاهم عملا، و اصفاهم ذكرا، و اعبدهم نفسا

مى‌فرمايد: دوست خدا، خالص‌ترين مردمان است به خدا از روى سرّ. يعنى:

هر چه در دل او خطور كند بايد از براى خدا باشد و به اغراض ديگر: خواه مباح و خواه غير مباح، مشوب و مخلوط نباشد. و راستگوتر از ديگران باشد، و در عهد و پيمان وفاكننده‌تر از ديگران باشد، و عملش هم پاكتر از عمل ديگران باشد، و در ذكر الهى اصفى و خالص‌تر از ذكر ديگران باشد، و عبادت و زحمت و رياضت نفس او نيز بيشتر از ديگران باشد.

يتباهى الملائكة به عند مناجاته، و يفخر برؤيته، و به يعمر اللَّه بلاده، و بكرامته يكرم عباده، يعطيهم اذا سالوا بحقّه، و يدفع عنهم البلايا برحمته، فلو علم الخلق ما محلّه عند اللَّه، و منزلته لديه، ما تقرّبوا إلى اللَّه تعالى إلّا بتراب قدميه‌

يعنى: مباهات مى‌كند به اين بنده محبّ مخلص، ملائكه آسمان در وقت‌