ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٨٣ - باب بيست و چهارم در فوايد عزلت

و گريه كن و استغاثه نما بر گناهان خود، تا به وسيله گريه و نوحه، گناهان تو از ديوان عمل تو، محو شود.

و فرّ من النّاس فرارك من الاسد.

يعنى: بگريز از آدميان، چنان كه مى‌گريزى از شير درنده.

فانّهم كانوا دواء فصاروا اليوم داء.

چرا كه آدميان بودند در وقتى، دواى درد يك ديگر و يار و مددكار هم، و امروز گرديده‌اند درد و علّت همديگر. و از اختلاط و مؤانست ايشان در اين زمان، حاصل نمى‌شود مگر فتنه و فساد و تضييع دنيا و آخرت. و ذكر كلام حضرت عيسى عليه السّلام در اين مقام، از براى همين فقره است و ساير فقرات، از سابقه و لاحقه، به طفيل او مذكورند.

ثمّ اتّق اللَّه متى شئت.

پس بترس از خدا در همه حال، و از مناهى او احتراز كن.

قال الرّبيع بن خثيم: ان استطعت ان تكون في موضع لا تعرف و لا تعرف فافعل.

ربيع: كه يكى از زهّاد ثمانيه است، مى‌فرمايد كه: اگر قدرت دارى و مى‌توانى در جايى سكنى كن و مسكن گزين كه، نه كسى تو را شناسد و نه تو كسى را.

و في العزلة صيانة الجوارح، و فراغ القلب، و سلامة العيش، و كسر سلاح الشّيطان، و المجانبة من كلّ سوء، و راحة الوقت.

مى‌فرمايد كه: در عزلت فوايد بسيار است:

يكى- حفظ كردن جوارح و اعضا، از حركتهاى لغو.

دوم- فارغ بودن دل از تخيّلات لغو. چرا كه در اختلاط و مصاحبت با مردم، متوجّه آن است كه با هر كسى، چه نحو سلوكى كند و به چه طريق نوازش نمايد كه‌