ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٧

معشوق تحقيقى و همنشين بى‌آزار و مونس بى‌نفاق بى‌شوب آلام، فرحناك و شادان خواهد زيست و در ميان مردم از بابت حيوان وحشى متنفّر و گريزان خواهد شد. «رزقنا اللَّه هذه المرتبة، بحقّ النّبىّ و الائمّة».

و اثر المحبوب على ما سواه‌

و اختيار خواهد كرد محبوب حقيقى را كه محبّت الهى باشد و قرب به جناب او، بر هر چه غير او است.

و باشر أوامره و اجتنب نواهيه‌

و هر گاه به مرتبه قرب رسيد و لذّت آن را ادراك كرد، ديگر چه احتمال دارد كه سر از اطاعت او بپيچد و در امتثال اوامر و نواهى او، انحراف جايز داند. بلكه از روى شوق و رغبت تمام، امتثال جميع اوامر و اجتناب از جميع مناهى خواهد كرد، اوامر خواه واجب باشد و خواه سنّت، نواهى خواه حرام باشد و خواه مكروه، عموم مستفاد است از جمع مضاف، كه به اتّفاق اهل عربيّت، جمع مضاف مفيد عموم است، بلكه اعمّ از اين نيز مى‌توان فهميد كه عموم توجّه باشد به جناب احديّت و عدم غفلت از او مطلقا، و دوام ذكر و مراقبه كه از اواسط احوال سالك است، عبارت از اين مرتبه است.

و اذا استقام على بساط الانس بالمحبوب مع اداء اوامره و اجتناب نواهيه، وصل إلى روح المناجاة

و هر گاه متمكّن شد عارف، بر بساط انس با محبوب حقيقى، و اوامر و نواهى او را به عمل آورد، رسيده است به كيفيّت مناجات الهى، و لذّت مناجات او را ادراك كرده است و رسيده است به مرتبه‌اى كه ترك عبادت از براى او، از قبيل جدا شدن ماهى است از آب. و از اين كلام مستفاد شد كه كسالت و كاهلى در عبادت، دليل دورى است از جناب احديّت، و ميل و رغبت به آن، دليل قرب و علامت توجّه. چنان كه از حضرت ختمى پناه (عليه و آله صلوات اللَّه) مروى است‌