ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٥٥ - باب نوزدهم در تعريف آداب دعا

بركت اين عمل و عدم توجّه به شهوات نفسانى، از مرض روحانى شفا يابى. و به وسيله او، تقصيرات تو محو شود.

و طهّر باطنك من كلّ كدر و غفلة و ظلمة، يقطعك عن معنى الاخلاص لوجه اللَّه تعالى‌

يعنى: چنان كه در روزه، ظاهر خود را از آلايش اكل و شرب باز مى‌دارى، باطن خود را نيز، از وصمت تيرگى و غفلت و ظلمت ميل به باطل، بايد پاكيزه دارى. تا روزه تو از معنى اخلاص خالى نباشد.

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله‌: قال اللَّه تعالى: الصّوم لي و انا اجزى به‌

حضرت مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله، از جناب احديّت نقل مى‌فرمايد كه: آن حضرت، «عزّ شأنه»، فرموده كه: روزه از براى من است و مختصّ به من است، و من ثواب او را چنان كه لايق به من است، به روزه دار خواهم داد. وجه تخصيص حضرت بارى تعالى، خصوص روزه را در ميان ساير عملها به جناب خودش، عدم اطّلاع غير است به اين عمل، چرا كه هر عملى كه ستر و خفا، در او بيشتر است، به خلوص اقرب است، و قدر و اعتبارش نزد خداى تعالى بيشتر است. از اين جهت، قدر ذكر «لا اله إلّا اللَّه» در ميان اذكار بيشتر است.

فالصّوم يميت هوى النّفس و شهوة الطّبع، و فيه حياة القلب‌

شروع كرده است به فوايد روزه، مى‌فرمايد كه: از جمله فوايد روزه آن است كه، مى‌ميراند و برطرف مى‌كند خواهشهاى نفس را و لذّتّهاى بدنى را. چرا كه منبع همه فتنه‌ها و مصدر همه شرّها، شكم است. و هر گاه شكم پر شد و از حرام و شبهه استيفاى حظّ خود كرد، فرج به حركت در مى‌آيد و خواهشهاى باطل و تخيّلات عاطل در نفس خطور مى‌كند. چنان كه حديث است كه:

«انّى اخاف عليكم من البطن و الفرج».

، و شهوت فرج از شهوت بطن ناشى مى‌شود، كه اگر بطن عفيف باشد و به قدر ضرورت اكتفا كند و از حرام و شبهه اجتناب نمايد، بلا شكّ فرج نيز