ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٥٤ - باب نوزدهم در تعريف آداب دعا

حضرت امام صادق عليه السّلام از جدّ بزرگوار خود، صلوات اللَّه عليهما، نقل مى‌فرمايد كه آن حضرت فرموده‌اند كه: روزه، سپرى است روزه‌دار را از آفت‌هاى دنيا، و مانع است عذاب آخرت را از او.

فاذا صمت فانو بصومك كفّ النّفس عن الشّهوات، و قطع الهمّة عن خطوات الشّيطان‌

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: هر گاه اراده كردى كه روزه روى، خواه واجبى و خواه سنّتى، و فوايد دنيوى و اخروى او را ادراك كنى، چنان كه نيّت قضا و ادا و وجوب لازم است، قصد بازداشتن نفس از خواهشهاى نفسانى، مثل فحش گفتن و مجادله با كسى نمودن و قسم دروغ دروغ خوردن و لغو گفتن و شنيدن نيز، لازم است. چرا كه ارتكاب اين‌ها در روزه، موجب نقصان ثواب روزه و باعث حرمان از قبول آن است.

حديث است كه زن روزه‌دارى، به كسى فحشى مى‌گفت. حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود كه: به اين زن طعام دهيد تا بخورد. زن گفت: يا حضرت: من روزه‌ام.

حضرت فرمودند كه: چون روزه‌اى كه فحش مى‌گوئى؟! روزه تنها همين نيست كه كسى آب و نان نخورد، بلكه بايد روزه‌دار ساير اعضا و جوارح را نيز با خود، به روزه بدارد و از كردار و گفتار بد، احتراز نمايد.

و انزل نفسك منزلة المرضى، لا تشتهى طعاما و لا شرابا، متوقّعا في كلّ لحظة شفاءك من مرض الذّنوب‌

يعنى: در روزه قياس كن، نفس خود را كه به سبب ارتكاب مناهى، بيمار است و چنان كه بيمار جسمانى را رغبت و ميل به طعام نيست و به اميد شفا از مأكول و مشروب، اجتناب مى‌كند. تو نيز به سبب عصيان و نافرمانى مولاى حقيقى، بيمار روحانيى، و حكيم على الاطلاق از فرط شفقت و مهربانى و از براى محو گناهان، تو را فرموده كه: مثل بيمار جسمانى از خورش ملاحظه كنى و روزه روى، تا به‌