ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٣٥ - باب هفدهم در تعريف آداب تشهد

مى‌رسى، صلاة بر آن حضرت بفرست. چرا كه «صلّوا» امر است و امر ظاهر در وجوب است، يا آنكه صلاة محمول به نماز باشد و اضافه به تقدير لام باشد. يعنى:

وصل كن نمازى كه از براى خدا مى‌كنى، به صلاة پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و مراد صلاة در تشهد باشد. يعنى: چنان كن كه نماز تو خواه واجبى و خواه سنّتى و خواه ادا و خواه قضا، از صلاة بر آن حضرت خالى نباشد. و همچنين در هر مكان و هر زمان كه اسم شريف آن حضرت مذكور شود و تو بشنوى صلاة بر او بفرست. و نيز طاعت خدا را وصل كن به طاعت پيغمبر كه اطاعت پيغمبر اطاعت خدا است. كه:

أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ‌ (مائده- ٩٢)، و همچنين وصل كن شهادت به توحيد را، به شهادت به رسالت، و جدا مكن «اشهد ان لا اله إلّا اللَّه» را، از «اشهد انّ محمّدا رسول اللَّه».

و انظر ان لا يفوتك بركات معرفة حرمته، فتحرم عن فائدة صلاته، و امره بالاستغفار لك و الشّفاعة فيك‌

و نظر كن كه فوت نشود بركات شناخت پيغمبر و رعايت حرمت و عزّت او، از تو، كه اگر «عياذا باللَّه»، رعايت حرمت و عزّت او از تو فوت شود و از قدر و مرتبه او چنان كه بايد جاهل باشى، هر آينه از فايده صلاة بر آن حضرت و ثواب آن محروم خواهى شد. و در سلك آنان كه حضرت «شفيع المذنبين، عليه صلاة ربّ العالمين»، به حكم: وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ‌ (محمد- ١٩)، مأمور است به طلب آمرزش از براى ايشان، منسلك نخواهى شد، و از شفاعت آن حضرت محروم خواهى بود.

ان اتيت بالواجب في الامر و النّهى و السّنن و الآداب‌

جزاى اين شرط مقدّم است. تقدير كلام اين است كه: «ان اتيت و انظر ان لا يفوتك»، يعنى: اگر خواهى كه بجا آرى اوامر و نواهى الهى را، و از سنن شرع و قواعد شرع، نصيبى و بهره‌اى داشته باشى، نظر كن و جاهل مباش از مرتبه پيغمبر