ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١١٧ - باب چهاردهم در تعريف آداب قرائت قرآن

نتواند نمود به دعا كردن و عرض كردن حاجت خود به من، من بهترين مزد شاكران به او عطا مى‌فرمايم، و نام او را در زمره صابران و حامدان ثبت مى‌كنم، و حاجت او را روا مى‌كنم.

عبد اللَّه بن مسعود از حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه آن حضرت فرموده كه: قرآن، خوان احسان خدا است كه جميع بندگان را به او دعوت نموده، پس از خوان نعمت او، بهره‌مند شويد. و هر چند توانيد فايده آن را فراگيريد. چه، آن ريسمانى است محكم كه هر كه دست در آن زند، هرگز از رحمت واسعه خدا محروم نشود. و نورى است روشن، كه گمراهان را به سر منزل مقصود رساند. و شفائى است به غايت سودمند، كه دردمندان و مستمندان جهل، از «دار الشّفاى» معرفت آن، عارف مى‌شوند. و كافى است كه هر كه تابع او مى‌شود، به مرتبه ارجمند مى‌رسد. پس تلاوت آن نمائيد، تا حضرت او سبحانه، به هر حرفى از آن، ده حسنه در ديوان حسنات شما بنويسد. نمى‌گويم كه «الم» ده حسنه دارد، بلكه «الف» را ده حسنه است، و «لام» را ده حسنه، و «ميم» را ده.