ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٠٦ - باب سيزدهم در تعريف شروع به نماز

شرح‌

قال الصّادق عليه السّلام‌: اذا استقبلت القبلة فانس الدّنيا و ما فيها، و الخلق و ما هم فيه، و عاين بسرّك عظمة اللَّه، و اذكر وقوفك بين يديه يوم تبلو كلّ نفس ما اسلفت، و ردّوا إلى اللَّه مولاهم الحقّ‌

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: هر گاه رو به قبله آوردى از براى نماز، پس بايد فراموش كنى دنيا را و هر چه در دنيا است، و باز فراموش كنى خلق عالم را و آنچه خلق عالم گرفتار او هستند. حاصل: هر چه موجب غفلت است از حضرت بارى، از لوح خاطر محو كن، و به نظر بصيرت مشاهده كن بزرگوارى خداى را. و به خاطر رسان، ايستاده شدن از روى خجالت و شرمندگى، پيش روى خداى را عزّ و جلّ، در روزى كه آشكار مى‌شود از براى هر نفس، هر چه كرده است در دنيا، از نيك و بد. و بازگشت همه در آن روز به جانب خداوند عالم است، كه حقّ محض است و ظلم به او روا نيست.

و قف على قدم الخوف و الرّجاء

و بايست به قدم خوف و رجا، به طريقى كه ترس عذاب و اميد رحمت يكسان باشد.

فإذا كبّرت فاستصغر ما بين السّموات العلى و الثّرى دون كبريائه‌

يعنى: هر گاه تكبير احترام نماز مى‌گوئى، يا هر تكبيرى كه مى‌گوئى، در خاطر بگذران سهل بودن و حقير بودن هر چه در آسمان‌ها و زمينها است، در جنب بزرگوارى خداوند عالم.

فانّ اللَّه اذا اطّلع على قلب العبد و هو يكبّر، و في قلبه عارض عن حقيقة تكبيره قال: يا كاذب أ تخدعني؟! و عزّتى و جلالى لاحرمنّك حلاوة ذكرى، و لاحجبنّك عن قربى، و المسارّة بمناجاتى.