تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٥ - فأت بآية

موجود در آن ناحيه (چاه يا گونه ديگر) يك روز به شتر و بچه‌اش تعلق داشته و روز ديگر به ايشان، و در آن روز كه آب به شتر اختصاص دارد، شير او را بدوشند و مصرف كنند.

/ ١٠٣ [١٥٦] «وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌- و به آن آسيب و آزارى مرسانيد كه گرفتار عذاب روزى بزرگ خواهيد شد.» پس انضباط و پيروى از اوامر در دوام آرامش و آبادانى سهم بزرگ دارد، و بر عكس آن است سستى و تجاوز و تعدى كه اين همه مخالف با سنتهاى زندگى طبيعى است.

[١٥٧] «فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ‌- پس شتر را پى كردند و كشتند و سپس پشيمان شدند.» آنان از كشتن شتر پشيمان شدند (و كشتن از گناهانى است كه سبب پشيمانى مى‌شود) چنان كه در حديثى به گفته خدا در داستان دو پسر آدم ابو البشر چنين اشاره شده است: «فَقَتَلَهُ فَأَصْبَحَ مِنَ الْخاسِرِينَ‌.

[١٥٨] «فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ‌- پس عذاب ايشان را فرا گرفت.» يعنى عذاب بر ايشان فرود آمد.

«إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌- هر آينه در اين آيتى است، و اكثر ايشان مؤمن نبودند.» پس آيا عبرت گيرنده‌اى وجود دارد؟! با وجود آن كه هلاك شدن قوم بيمدادنى همچون صاعقه است، گوشهاى بيشترين مردم در برابر اين تهديد كر است.

[١٥٩] «وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ‌- و همانا پروردگارت تواناى مهربان است.» در نفس خود عزت و رحمت را جمع كرده، و عقاب او سخت است، ولى رحمت و بخشايش او بر عذابش سبقت مى‌گيرد جز در مورد كافرانى كه گرفتار عذاب مى‌شوند، كه در آن صورت جايى براى جريان يافتن رحمت او باقى‌