تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٥٠ - شرح آيات

پيروزيشان ناچيز بوده است، چه خود مى‌گويد: «وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ‌- و خدا در حالى شما را در غزوه بدر به پيروزى رساند كه شما خوار و ضعيف بوديد، پس از خدا بترسيد تا مگر از اين راه شكرگزار او به شمار رويد» [٢١] و معجزه‌هاى خارق العاده و جز آن نتيجه‌اى از پذيرفته شدن دعاى آنان بوده است، و در آن هنگام كه از رسالت پيروى مى‌كنيم و به خدا ايمان مى‌آوريم، زندگى مسخر ما مى‌شود. و در حديثى قدسى آمده است كه «اى بنده من! از من فرمان بر تا تو را همچون خود كنم: من زنده‌ام و نمى‌ميرم، و تو را زنده‌اى قرار مى‌دهم كه مرگ ندارد، و من بى‌نيازم كه هرگز فقير نمى‌شوم، و تو را بى‌نيازى مى‌سازم كه هرگز فقير نخواهد شد، و من چنانم كه هر چه بخواهم خواهد شد، و تو را چنان مى‌كنم كه هر چه خواهى همان شود»، [٢٢] و اين گواهى ديگرى است.

گواهى خدا نيز در آن حقيقت فطرى تجسم پيدا مى‌كند كه همه مردمان به آن ايمان دارند، و آن حقيقت خالق و مخلوق است، پس ناگزير بايد خداى آفريننده‌اى وجود داشته باشد، ولى اين يك معرفت و شناخت اجمالى است، و اگر خواستار شناختى تفصيلى باشيم، جز از راه ايمان به خدا و شناختن او نصيب ما نخواهد شد، و اين نيز تنها از راه ملتزم بودن به آموزشهاى رسالت و عملى كردن احكام شريعت ميسر مى‌شود.

«قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ شَهِيداً يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌- خدا براى گواهى ميان من و شما بسنده است كه بر آنچه در آسمانها و زمين و در آن جريان دارد عالم است و آنها را مى‌داند.» خدا از آنچه آشكار كنيد يا پنهان نگاه داريد با خبر است، و نهفته‌هاى ضمير شما را مى‌داند، و از هر نيك و بدى كه انجام مى‌دهيد آگاه است، و خدا نسبت به بندگان خويش ستم روا نمى‌دارد.