تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٩ - دوم، ستمگرى

چيز را با اين كار از دست خواهند داد نه با ايمان آوردن به آن، مگر سپاسگزارى انديشيدن در عوامل و وسيله حفظ آن و در نتيجه خود پاسدارى از نعمت نيست؟! [٦٠] ٣- عاليترين هدفى كه واجب است شخص براى دست يافتن به آن تلاش كند، نعيم آخرت است نه متاع دنيا، و دنيا بايد همچون وسيله‌اى در خدمت هدف بزرگتر بوده باشد. ولى گروه كثيرى از مردم در كنار وسيله توقف مى‌كنند و هدف را فداى آن مى‌سازند، و اين نتيجه ناچيزى خواستها و تنگى افق ديد ايشان است.

«وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها- و هر چه به شما داده شده، متاع و كالاى زندگى دنيا و آرايش آن است.» متاع وسيله‌اى براى رسيدن به هدفى و به تعبير ديگر از ضروريات است، و متاع مسافر/ ٣٥١ هر چيزى است كه در سفر به آن نياز دارد، و زينت وسيله‌اى براى زيبا شدن و از كماليات است.

«وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ- و آنچه در نزد خدا است خوب و خير است.» از لحاظ سود بردن و سود رساندن (بعد مادّى).

«وَ أَبْقى‌- و پايدارتر است.» از لحاظ دوام (بعد زمانى).

«أَ فَلا تَعْقِلُونَ‌- پس چرا خرد خود را به كار نمى‌اندازيد؟» در آدمى دو جنبه وجود دارد كه عبارت از عقل و شهوت است، و طبيعت نفس بشرى متمايل به هوى و هوس است، و خدا نگفته است كه به صورت كامل خود را از دنيا تهى كنيد، بلكه مسئوليت برگزيدن آنچه سالم است و رسالتها و عقل آدمى ما را به آن خوانده‌اند، بر عهده انسان است، و آيا امكان دارد كه انسان عاقل متاع و زينت زايل شونده را بر خير دايمى برگزيند؟

تعقلى كه آيه كريمه ما را به آن دعوت كرده، اين است كه دنيا را وسيله‌اى براى آخرت قرار دهيم، و اگر بنا باشد كه انسان دنيا را زيان كند (و از زمين آن ربوده شود)، در صورتى كه اين زيان در راه خدا بوده باشد، هرگز ضرر نخواهد كرد،