اللَّه عليه و آله و سلم- بيان مى‌كند و هدف آن مخصوصا يادآورى از قومى است كه پيش از آن رسول و بيم دهنده‌اى از خود نداشته‌اند، و اين رسالت كه به رسالت موسى (ع) شباهت دارد، حادثه‌اى غيبى است كه خدا به وسيله آن قوم گمشده و گمراهى را از عذابى سخت بيم مى‌دهد، و از اين سخن مى‌گويد كه آنان از هواهاى خود پيروى مى‌كردند، از آن جهت كه پيوسته خواستار رسيدن آيات تازه بودند و، مثلا، مى‌گفتند: چرا پيامبر اسلام آيتى شبيه به آنچه بر دست موسى آشكار شده نمى‌آورد، در صورتى كه آنان به آنچه بر موسى نازل شده بود كافر بودند.

پس از آن كه سياق صفات مؤمنان راستين از اهل كتاب را بيان مى‌كند، كه در ايمان آوردن به پيامبر شتاب مى‌ورزيدند، از شبهه ديگرى سخن به ميان مى‌آورد كه منكران به آن متشبث مى‌شدند و مى‌گفتند كه: ما بيم آن داريم كه صلح و سلمى كه در حرم از آن برخورداريم، پس از ايمان آوردن از ما سلب شود و پروردگار آن را پس بگيرد، چه

/ ٢٥٣ اولا: خدا كسى است كه اين امنيت را به حرم خانه خودش بخشيده است.

ثانيا: شادى و سرور امنيت و فريفته شدن به آن سبب هلاك پيشينيان شده است، ولى خدا آنان را هلاك نكرد مگر آن گاه كه رسولى بر ايشان مبعوث كرد تا آيات او را بر ايشان تلاوت كند.

ثالثا: كالاى دنيا در مقابل آخرت ناچيز است، و آن كه خدا او را از نعمت دنيا بهره‌مند ساخته، و در روز قيامت او را براى حساب و عقاب حاضر مى‌كند، با كه آن خدا به او وعده خوشى داده و به آن دست يافته است، برابر با يكديگر نيستند.

و: در قسمتهاى پايانى سوره قصص خداوند ما را از شريك پذيرفتن براى خودش- انداد- كه صاحبان سلطه يا مال بوده‌اند، بر حذر مى‌دارد، كه همه آنان را كه پيشوايان گمراهى و پيروان ايشانند (و با اطاعت آنان به خدا شرك ورزيده‌اند) حاضر مى‌كند كه بعضى از آنان ابراز بيزارى مى‌نمايند، و خبرها بر ايشان پوشيده مى‌ماند، و پروردگارمان به ما يادآورى مى‌كند كه آن كه رهبرى را براى ما برمى‌گزيند پروردگار است، و او از آن كه برايش شريكى قائل شوند برتر است، و پس از آن كه‌