تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٣ - شرح آيات

انسان و انسان ديگرى نظير خودش باقى و برقرار بماند، و تفاوت دو علاقه با يكديگر آشكار است، چه علاقه و ارتباط با خداوند- سبحانه و تعالى- علاقه بندگى است، و با مردم ارتباط و علاقه احسان و نه شرك، و قرآن از اين دو پيوستگى در جاى ديگر بدين گونه تعبير كرده است: «وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً- و خدا را پرستش كنيد و براى او شريكى قرار ندهيد و به پدر و مادر احسان و نيكى كنيد». [١]/ ١٥٤ [٤] «إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ‌- كسانى كه به آخرت ايمان نياورند، اعمالشان را بر ايشان مى‌آراييم تا سرگردان شوند.» آن كس كه براى خود هدف دورى همچون آخرت در نظر مى‌گيرد، با آن هدف خوش است و از آن لذت مى‌برد و به همين سبب از آداب و عادات و اوضاع و احوال محيط بر خودش متأثر نمى‌شود، بدان سبب كه كارهاى ديگر زندگى را وسيله‌اى براى هدفى برتر و بالاتر قرار مى‌دهد، و به همين جهت به بندگى اين عمل درنمى‌آيد، و دوستى وى نسبت به آن عمل تنها به خاطر هدفى است كه اين عمل به آن مى‌انجامد، ولى آن كس كه هدفى ندارد، تنها وسيله را دوست مى‌دارد و به آن بس مى‌كند، همچون كسانى كه ايمان به آخرت ندارند و به همين سبب پيوسته به اعمال دنيا مشغولند، از آن روى كه عمل ايشان فقط محدود به ظواهر است، و شايد گفته خدا به صورت زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ‌ اشاره به همين انديشه بوده باشد، چه كافران به جنبه‌هاى مختلف عمل نگاه نمى‌كنند، بلكه تنها به خود عمل مى‌نگرند و از ديدن عواقب نابينا مى‌مانند.

[٥] «أُوْلئِكَ الَّذِينَ لَهُمْ سُوءُ الْعَذابِ وَ هُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ‌- آنان كسانى هستند كه عذاب بدى مخصوص ايشان است و در آخرت از زيانكاران خواهند بود.»