تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٧ - رهنمودهايى از آيات

كند، و با بينشى تيزبين و بدون حجاب حقان را ببيند، و از برابر چشمان خويش اين گونه عينكهاى تيره و تار را بردارد.

/ ٤٢٣ بسيار كسانند كه بر چشمان خويش عينكهاى سرخ و سبز و سياه قرار مى‌دهند، ولى اين عينكها به صورت مجلات و روزنامه‌ها و اعلاميه‌هاى گمراه كننده درآمده است، و به همين جهت از تشخيص تبليغات مايه گمراهى محروم مى‌مانند، و اين مجله‌هاى درخشان چاپ شده بر برگهاى كاغذ صيقلى و تصاوير رنگين، در اذهان مردم تفسيرهاى آميخته به خطا را براى بيان حوادث به چاپ مى‌رسانند و عذرهاى ناموجهى را براى توجيه جرايم و گناهان و تغيير صورت دادن به حقايق آشكار مى‌آورند، و اين همه سواى لغو و دروغ و بهتانى است كه در فلان نوشته‌ها آمده است.

پس بر مؤمن واجب است كه عقل خود را از كار نيندازد و آنچه را كه در اين اعلاميه‌ها آمده است به عنوان اصول مسلم نپذيرد، بلكه بايد عقل خود را به خدمت خويش گيرد، و از طريق مطالعه و خواندن خواندنيهاى هدفدار درست به تغذيه صحيح آن بپردازد، تا حقيقت عالم را چنان كه هست مشاهده كند نه چنان كه ديگران مى‌بينند.

پس از عرضه كردن ديدگاههاى قرآن در پيرامون بعضى از انديشه‌ها، خداوند سبحانه و تعالى مثالهايى از واقعيت اقوام پيشين براى ما مى‌زند، و از اين كه چگونه مؤمنان در مقابل دشواريها براى دعوت كردن مردم به پروردگار خودشان مقاومت نشان دادند، بدون اين كه در برابر آزارها و دشواريهايى كه با آنها رو به رو شده بودند دست و پاى خود را گم كنند و از ادامه راه حق منصرف شوند.

نوح (ع) مدت نهصد و پنجاه سال مردمان را به خدا دعوت كرد، بى آن كه آنان دعوت وى را اجابت كنند، تا آن گاه كه خدا مى‌خواست قوم او را هلاك كند، بر يك كشتى همراه با كسانى كه به او ايمان آورده بودند سوار شد و خدا آنان را از طوفان رهايى بخشيد و قوم او هلاك شدند. و سپس ابراهيم پيغمبر- عليه السلام- مدتى دراز در ميان قوم خويش زيست و جزاى او آن شد كه وى را در