تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٧ - شرح آيات

«وَ لا يُلَقَّاها إِلَّا الصَّابِرُونَ‌- و به آن جز صابران نمى‌رسند.» در درسهاى پيشين گذشت كه: از دشواريهاى نفس بشرى يكى شتاب ورزيدن است و تمايل داشتن به آنچه حاضر است، و براى رفع اين دشواريها انسان به صبر نيازمند است تا آنچه را كه در آينده خواهد آمد به دست آورد، و آن عاقبت نيكو است در اين جهان و بهشت در جهانى ديگر.

[٨١] «فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ‌- پس او و خانه‌اش را در زمين فرو برديم.» آيا براى چه خدا خانه او را در زمين فرو برد؟

شايد براى آن بوده است كه شخص ديگرى به زينتى كه در آن است فريفته و مغرور نشود.

جايگاه ستمگران نحوست و شومى خود را از آنان به دست مى‌آورد و به همين سبب شايسته هلاك است، و خدا به سبب ستمى كه مردم آن مرتكب شده بودند آن سرزمين را هلاك كرد.

«فَما كانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ‌- پس جز خدا دسته و گروهى نداشت كه به يارى او برخيزند.» حتى كسانى كه گرد او جمع شده بودند، خواستار چيزى از دنياى او بودند، و آن گاه كه دنيا از دست او بيرون رفت، با چيزى در نزد آنان برابرى نداشت، و اگر هم مى‌خواستند به يارى او برخيزند هرگز استطاعت اين كار را نداشتند.

«وَ ما كانَ مِنَ المُنْتَصِرِينَ‌- و از يارى شدگان نبود.»/ ٣٨٢ اين آيه مثالى است براى حقيقتى كه ذكر آن پيشتر در اين آيه گذشت

أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ‌.

پيامبر (ص) از آن نهى كرد كه كسى در طرز راه رفتن خود تكبر به خرج دهد و گفت

«هر كس لباسى بپوشد و در آن تكبر و فخر فروشى نشان دهد، خدا او را درون جهنم فرو مى‌برد، و همنشين قارون خواهد شد، چه او نخستين كسى است كه‌