تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٣ - رهنمودهايى از آيات

از هدف بزرگتر كه آخرت است ما را دور كند؛ براى قارونى كه چند مرد نيرومند به زحمت كليدهاى خزاين او را حمل مى‌كردند، اين امكان وجود داشت كه آخرت خودش را با دنيايش جمع كند، ولى هنگامى كه اين مطلب به او خاطر نشان شد آن را نپذيرفت و گفت: اموالى كه به آنها رسيده‌ام نتيجه كار و تلاش خود من است، و منكر فضل خدا شد، در صورتى كه عمل وى چيزى جز وسيله‌اى ساده براى گرد كردن اين مال نبود كه براى آزمايش وى و امتحان اراده‌اش به او عطا شده بود، و به همين سبب از اين آزمايش رو سفيد بيرون نيامد و دنيا و آخرت خود را با هم از دست داد كه اين زيان و خسرانى آشكار بود.

٢- از لحاظ اجتماعى بر ما واجب است كه در پيرامون كسانى جمع شويم كه حامل رسالتى صالح و شايسته‌اند و نماينده و مجسم كننده صفاتى عالى، نه بر گرد كسانى كه مال و سلطه دارند، و آنچه اغلب طاغوتان را بر گردن مردمان سوار و مسلط كرده، تقديسى است كه مردم از ثروت مى‌كنند، و احترامى كه به دارندگان آن مى‌گذارند، و به جاى اين كه ارزشها محور باشد آن را محور و مقياس قرار مى‌دهند، و اسلام/ ٣٧٨ انسان را نسبت به كرامتش، و اين كه از مال و جاه برتر و بزرگتر است آگاه مى‌سازد تا به صورت طعمه سرمايه‌داران در نيايد. و در حديث شريف آمده است

«هر كس كه نزد ثروتمندى رود و به او تواضع كند، دو سوم دين خود را از كف مى‌دهد». [٣٧] ٣- آن كس كه مال را در جز هدفهاى آن مورد استفاده قرار دهد، همچون اين كه آن را وسيله‌اى براى خودنمايى و فخر فروشى سازد، آخرت خود را به زيان از كف مى‌دهد، و بدان مى‌ماند كه از ثروت خود در دنيا بهره‌مند نشده بلكه آن سبب زيان او بوده است. هدف ثروت آباد كردن زمين است، پس چون آن را در راه برترى بر مردم و ايجاد تباهى و فساد مصرف كنند، سرنوشتى همچون سرنوشت قارون‌