تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣ - منطق گردنكشان

شويد، و آنان را تقديس كنيد، و بر افكار كهنه ايشان باقى بمانيد، و اگر پدرانتان به سبب كافر بودن به پروردگار در معرض عذاب قرار گيرند، همين عذاب، به همان سبب، دامنگير شما نيز خواهد شد. موسى بدين گونه غل و زنجير پرستيدن پدران را از ايشان باز كرد و آنان را از زيان انكار پروردگار بر حذر داشت.

[٢٧] حال فرعون دگرگون شد، و موسى را به ديوانگى متّهم ساخت، و روش استهزا آميز خود را دنبال كرد و براى برانگيختن پيرامونيان خود آنان را طرف خطاب قرار داد

«قالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ‌- فرستاده‌اى كه به سوى شما فرستاده شده ديوانه است.» بدين گونه سبكسرى فرعون چندان اوج گرفت كه فرستاده پروردگار جهانيان را به ديوانگى منسوب كرد.

[٢٨] اما موسى كه از ادعاهاى گمراهانه فرعون بيمى نداشت، و گرفتار خشم نشد، به راه خود ادامه داد و پياپى دعوت به پروردگار خويش را ادامه مى‌داد.

/ ٣٤ «قالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ ما بَيْنَهُما إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ‌- گفت

پروردگار خاور و باختر و ميان آن دو، اگر خرد خود را به كار بيندازيد.» اين خود دليل راستى دعوت او بود و معلوم مى‌كرد كه او به خاطر خودش قيام نكرده و قيام او براى پروردگارش بوده، و مردمان را به خدا، و نه به خود، دعوت مى‌كرده است، و چنين است كه رساليان مى‌بايستى هر رنجى را تحمل كنند، و به سبب تهمتهايى كه طاغوتيان به ايشان مى‌زنند، هر اندازه هم كه بزرگ باشد، تسليم نشوند و از دعوت خود دست برندارند.

[٢٩] و فرعون از ادامه دادن به روش گمراه كننده و مسخره‌آميز خويش بيمناك شد، و از آن دست كشيد و به تهديد پرداخت.

«قالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلهَاً غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ‌- گفت كه: اگر جز من خداى ديگرى براى خود برگزينى، حتما تو را در زمره زندانيان قرار خواهم داد.»