تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٦ - شرح آيات

رحمان كه تازه باشد و به ايشان برسد نيست مگر اين كه از آن رويگردان مى‌شوند». [١٧] [٣٧] آيا در برابر اين اعراض و رويگردانى ايستار موسى (ع) چگونه بود؟

/ ٣١٥ انبياء و اولياء، و همه كسانى كه در خط ايشان پيش مى‌روند، بر خدا توكل دارند، و همه چيز را به او باز مى‌گردانند، و هيچ يك از آنان نيست كه «من» بگويد بلكه مى‌گويد «خدا»، و چون دشوارى يا مصيبتى برايش پيش آيد، مى‌گويد: لا حول و لا قوة إلا باللّه العليّ العظيم. و إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌.

آنان خدا را گواه بر واقعيت مى‌گيرند.

«وَ قالَ مُوسى‌ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَنْ جاءَ بِالْهُدى‌ مِنْ عِنْدِهِ وَ مَنْ تَكُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ- و موسى گفت: خدا از اين امر داناتر است كه چه كس راه راست را از جانب خدا آورده و عاقبت (نيك) اين سرا مخصوص چه كس خواهد شد.» اى فرد مكتبى! تا زمانى كه مى‌دانى كه در راه خدا كار مى‌كنى، و مى‌دانى كه اين راه تو را به بهشت مى‌رساند، گفته‌ها و فشارهاى ديگران به تو آسيبى نمى‌رساند.

«إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ‌- و ستمگران رستگار نخواهند شد.» فلاح و رستگارى رسيدن به هدف است، و راه رسيدن به آن رسالت، و ستمگر يا نافرمانى كه از رسالت انحراف پيدا كرده، چون به هدايت دست نيافته است، نه در دنيا رستگار خواهد شد و نه در آخرت، و پايان كار او آتش است.

آن كس كه زمين را اصلاح مى‌كند و در آن بذر گندم مى‌افشاند- كه اين راه سالم و درست است- در پايان موسم گندم درو مى‌كند، و اما آن كس كه با حيله‌گرى و دزدى زندگى خود را مى‌گذراند- كه اين راه خطا است- به هدف خويش نمى‌رسد، و از دزدى ناتوان مى‌ماند، و چون بدزدد نمى‌تواند آنچه را كه دزديده است به فروش برساند، و اگر هم بفروشد، توفيقى در مالى كه به دست آورده‌