تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٢ - رهنمودهايى از آيات

جريان مى‌افتد، و به همين جهت سياق در اين آيات از سهمى كه انسان، مرد و زن، در اين امر دارند با ما سخن مى‌گويد.

مهمترين نقشى كه مادر موسى (ع) به آن پرداخت، تأكيدى بر نقش زن در مبارزه رسالى دوره جاهليت است، خواه آن زن مادر باشد يا همسر يا نگهبانى عاطفى، و اين قضيه‌اى اساسى و مهم است.

پس از يك سو چيزهايى از كارى مى‌خوانيم كه مادر موسى در اين مبارزه و آغاز آن بر عهده گرفت، و اين كه خواهر موسى دورادور پيشروى صندوق حامل موسى را بر درياى نيل يا دريايى ديگر زير نظر داشت، و از سوى ديگر آيات درباره كارى كه همسر فرعون كرد و سبب حفظ حيات اين پيشوا شد، با ما سخن مى‌گويد.

چه به همسر خود اشاره كرد/ ٢٧٠ كه موسى را زنده نگاه دارد، و با وجود اختلاف نقشها، همه آنها در يك نقطه با هم تلاقى پيدا مى‌كنند و آن سهيم بودن زن در مبارزه است.

اين سهيم بودن منحصر به نقشهاى حاشيه‌اى نيست، بلكه آن را در مسئوليتهاى بزرگ نيز مشاهده مى‌كنيم، چه مادر موسى با وجود آن كه مؤمنه و ملتزم به فرمان الاهى بود، همچون مادر از عواطف مادرى نيز بهره‌مند بود، پس چگونه حاضر شد تا فرزند خود را- كه به كار غير ممكن پرداخت تا دست صاحبان سلطه به او نرسد- به دريا بيفكند تا امواج خشمناك آن او را ببلعند، مخصوصا با توجه به اين امر كه زن از لحاظ بدنى و روانى آمادگى آن را دارد كه براى نوزاد شير خوار خود پس از ولادت همه گونه تلاش انجام دهد، چه همه اهتمامهاى فطرى و انديشه‌هاى او متمركز در اين نوزاد تازه به دنيا آمده است.

در اين بين قرآن يكى از عوامل اساسى پيروزى جنبشهاى مكتبى را در مبارزه به ما يادآورى مى‌كند، و آن عامل كتمان و سرّى بودن در فعّاليتهاى مكتبى است كه در پاره‌اى از اوقات از اهميت بيشترى در عمل برخوردار مى‌شود، و اگر مادر موسى عواطف خود را آشكار مى‌كرد و راز خود را به ديگران مى‌گفت، تمدنى كه نوزاد مبارك او تأسيس كرد، از ميان مى‌رفت و به همين سبب امام صادق (ع) گفت