تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٧ - شرح آيات

را دارد كه يك زندگى آكنده به تقوى و فضيلت داشته باشد، و قوت و نعمت دنيوى را با آن جمع كند، و اين داستان همچنين بر ما معلوم مى‌دارد كه با تفكرى سالم امكان جمع كردن دنيا و آخرت با يكديگر وجود دارد، و از همين داستان معنى بركتى كه ذكر آن در آغاز آيات آمده، مفهوم ما مى‌شود، چه امكان آن هست كه انسانى همچون سليمان به مقام پيغمبرى برسد، و به صورت مستقيم وحى را از پروردگار خويش دريافت كند، و در عين حال پادشاه كشورى باشد كه هيچ كس پيش از او و نيز پس از او به چنين كشور و پادشاهى دسترس پيدا نكرده است.

شرح آيات

[٧] براى آن كه هيچ كس از اين كه چگونه رسول وحى را از جانب خداى حكيم و عليم دريافت مى‌كند گرفتار شگفتى نشود،/ ١٥٩ و نيز براى آن كه مؤمنان از ويژگيهاى بيشتر وحى و دريافت آن به توسط فرستاده خدا آگاه شوند، و اين كه اوضاع و احوال دريافت وحى چگونه است، پروردگار داستانهاى پيامبران را براى ما بيان مى‌كند: به ميانجيگرى قرآن موسى (ع) را در ضمير خود مشاهده مى‌كنيم كه با همسر خود در سفر است و ناگهان از دور آتشى را مشاهده مى‌كند، پس به راه مى‌افتد تا خبرى (از راه) يا مقدارى آتش با خود بياورد كه براى آن دو مايه گرمى و روشنى بوده باشد.

«إِذْ قالَ مُوسى‌ لِأَهْلِهِ إِنِّي آنَسْتُ ناراً سَآتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ آتِيكُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ‌- در آن هنگام كه موسى به كسانش گفت كه من آتشى را احساس مى‌كنم و به زودى از آن خبرى مى‌آورم يا آتشگيرانه‌اى كه شايد از آن گرم شويد.» [٨] «فَلَمَّا جاءَها- پس چون به آن رسيد.» و پس از مدتى به آن نزديك شد.

«نُودِيَ أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَها- ندا آمد كه: خجسته و مبارك باد آن كه در آتش است و آن كه در پيرامون آن.»