فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠ - اقسام حكمت نظرى و عملى

قوله: لا يصير محدودا، مستورا: چه آنكه در اينصورت محاط شده و با محيط

بودنش كه امر مسلّم و مفروغ عنهى است تنافى دارد.

قوله: فالحجاب مرجعه امر عدمى: غرض اينستكه حجاب بملاحظه معناى‌

عدمى كه دارد شايسته و سزاوار آن نيست كه بحضرتش كه وجود محض و

صرف نور است اضافه داده شود از اينرو مرحوم مصنّف در تفسير « هو اختفى‌

لفرط نوره» فرمود اى لا حجاب الخ يعنى حقيقت حجاب و جنس آنرا با لاء

نفى جنس سلب و نفى فرمود.

قوله: هو قصور الادراك: ضمير « هو » به امر عدمى راجع است.

شرح عربى: و هو، الظّاهر الباطن في ظهوره، اى فى عين ظهوره باطن ايضا، لما

علمت من قصور المدارك.

و ان جعلت كلمة « فى » للسّببيّة كان المصراع الثّانى كالنّتيجة للاوّل و

فيه تحلية للساننا بذكر اسميه الشّريفين.

ترجمه: يعنى درك در عين ظاهر بودنش باطن نيز مى‌باشد، زيرا همانطوريكه دانسته‌

شد مدركات از درك او ناتوان هستند.

و اگر كلمه « فى » بمعناى سببيّت قرار داده شود مصراع دوّم بمنزله‌

نتيجه براى مصراع اوّل مى‌شود و در آن زبانمان بذكر دو نام شريف حضرتش‌

آراسته و پيراسته مى‌شود.

شرح فارسى:

توضيح‌

مرحوم مصنّف اين فقره از كلامش را (الظّاهر الباطن فى ظهوره) از

ادعيّه و خطّبى كه باين مضمون در لسان حضرات ائمّه معصومين سلام اللّه‌

عليهم اجمعين وارد شده است اخذ نموده مانند فقره ذيل از خطبه ٦٤ از كتاب‌