فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٨ - وجه تسميه حكمت در قرآن به خير كثير

شرح فارسى:

توضيح‌

قوله: لانّ الحكمة هى الايمان المشار اليه الخ: چنانچه در برخى از اخبار نيز

حكمت باينمعنا تفسير شده است مانند روايتى كه در تفسير نور الثّقلين از حضرت‌

ابيجعفر الباقر عليه السّلام نقل شده است:

قال عليه السّلام:

بينما رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ذات يوم في بعض اسفاره اذا لقيه ركب‌

فقالوا:

السّلام عليك يا رسول اللّه، فالتفت اليهم و قال:

من أنتم؟

فقالوا: مؤمنون.

قال: فما حقيقة ايمانكم؟

قالوا: الرضاء بقضاء اللّه و التّسليم لامر اللّه و التّفويض الى اللّه فقال رسول اللّه‌

صلّى اللّه عليه و آله: علماء، حكماء كادوا آن يكونوا من الحكمة انبياء، فان كنتم‌

صادقين فلا تبنون ما لا تسكنون و لا تجمعوا ما لا تأكلون و اتّقوا اللّه الّذى اليه ترجعون.

اما باقر عليه السّلام فرمودند:

پيغمبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روزى در يكى از مسافرتهايشان با

جماعتى سواره ملاقات فرمودند آندسته محضرش عرضه داشتند:

اى پيامبر خدا بر تو درود و سلام باد، حضرت بجانب ايشان نظر التفات‌

فرموده و اظهار داشتند شما كيستيد؟

عرض نمودند: جماعتى مؤمن مى‌باشيم.

فرمود: حقيقت و واقع ايمانتان چيست؟

عرض كردند: خشنودى به حكم خداوند و در مقابل فرمانش تسليم بودن و

واگذار كردن امور را باو.

حضرت فرمودند: علماء و حكماء بخاطر حكمتى كه دارند همچون‌

انبياء هستند پس اگر شما در اين گفتارتان صادق هستيد منازلى كه در آن‌