فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤١١ - ادله استحاله اعاده معدوم

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

العود: مبتداء و خبرش جمله « عاد عين الابتداء» است.

عاد: بمعناى صار اسمش در آن مستتر و خبرش « عين الابتداء» است.

واو: عاطفه.

ليس: از نواسخ و اسم آن ضمير مستترى است كه به « عود » راجع است.

بالغا: خبر « ليس » .

الى انتهاء: جارّ و مجرور، متعلّق به « بالغا » ، ظرف لغو.

ترجمه: عود عين ابتداء مى‌شود و سلسله عود منتهى به جائى نمى‌شود.

شرح عربى: و، منها: انّه على تقدير جواز اعادة المعدوم بعينه، العود عاد، اى صار،

عين الابتداء، اذ المفروض انّ الهويّة المعادة بعينها هى المبتدئة و لانّ‌

الزّمان من المشّخصات او لانّه إيضا يعدم و يجوز اعادته فاذا عاد الزّمان‌

المبتدء صدق على المعاد انّه مبتدء لكونه موجودا فى الزّمان المبتدء

فيلزم الانقلاب و الخلف او اجتماع المتقابلين فى الهويّة الواحدة.

ترجمه: و از جمله ادّله آنستكه:

اگر فرض كنيم كه اعاده معدوم عينا جايز و ممكن باشد لازم مى‌آيد كه‌

ابتداء عين عود باشد زيرا بحسب فرض هويّت و ماهيّت معاد عين همان موجود

ابتدائى است.

و بخاطر آنكه زمان از مشخّصات بوده كه در هويّت موجود دخالتى ندارد

بنابراين بعد از حذف زمان و در نظر نگرفتنش عود بايد عين ابتداء باشد و اين‌

مستحيل و غير ممكن است.

يا مى‌گوئيم:

وقتى معاد اعاده داده شد باز معدوم مى‌شود و سپس جايز است اعاده‌