فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٥٥ - اشاره مرحوم مصنف به ادله وجود ذهنى

مى‌باشد و بديهى است اثبات حكم براى چيزى مستلزم ثبوت آن چيز است و

وقتى در خارج وجودش را منفى دانستيم پس قهرا در ذهن بايد باشد.

دليل دوّم: بسيارى از جزئيّات هستند كه با هم در جهتى عام مشتركند و

بواسطه عوارض شخصيّه از هم ممتاز مى‌باشند و وقتى ما به الامتياز را از آنها

منهاض كنيم موضوع همان جهت عام واقع مى‌شود مانند: زيد، عمرو، بكر، كه‌

در انسانيّت مشترك و بواسطه عوارض فرديّه از هم جدا و مشخّص مى‌شوند و ما

اين عوارض را از آنها سلب كرده و مى‌گوئيم زيد انسان است يا عمرو و بكر

انسانند پس معلوم مى‌شود اين افراد را باعتبار همان جهت عمومشان تصوّر

كرده‌ايم و تصوّر عبارت است از اشاره ذهنيّه و عقليّه و اگر اين امور متصوّره معدوم‌

بحت بودند قابل اشاره نمى‌بايست باشند و معلومست بعد از حذف ما به الامتياز

وجود خارجى ندارند پس قهرا در ذهن متحقّق هستند.

متن: « ٤٢ »