فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٠ - فرق بين فريده و در

الوجود: مضاف اليه و اضافه‌اش لفظيّه است.

ازمّة: بتشديد زاء جمع « زمام » مهار شتر و اسب را گويند، مرفوع بنا بر

اينكه مبتداء باشد، مضاف.

الامور: مضاف اليه و الف و لام براى استغراق است.

طرّا: حال است از امور.

باء: بمعناى « فى » .

يده: مضاف و مضاف اليه، مجرور به (باء) متعلّق است به استقرّ، خبر

براى « ازمّة » .

واو: بمعناى عاطف.

الكلّ: مبتداء و مى‌توان الف و لام را عوض از مضاف اليه محذوف‌

گرفت چون در اصل « كلّ الامور» بوده و بعد از حذف مضاف اليه‌

الكلّ شد و اين از مواردى است كه مضاف مذكّر از مضاف اليه‌

مؤنّث كسب تأنيث كرده بدليل آنكه خبرش كه « مستمدة » باشد

مؤنّث آورده شده است.

من: از حروف جارّه.

مدده: مضاف و مضاف اليه، مجرور به « من » و متعلّق است به‌

« مستمدة ».

ترجمه: يعنى بهوش باشيد كه اينك وارد بيان مقصود مى‌شوم بكمك حضرت‌

ربّ الارباب و واجب الوجود على الاطلاق.

سررشته تمام كارها بدست قدرت او است و تمام امور باستمداد از كمكش‌

صورت بخود مى‌گيرد.

شرح عربى: فصول الحكمة، شرح فارسى بر منظومه (مبحث الهيات) ؛ ج‌١ ؛ ص٥٠