تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٣٠ - نصوص وارد در مقام بحث و سنجيدن آنها با قاعده احتياط

راوى مى‌گويد:

حضرت او را قسم دادند بكسى كه امر مى‌فرمايند بدهد.

راوى مى‌گويد: آن مرد قسم خورد.

حضرت فرمودند:

برو پس آنرا بين برادرانت تقسيم كن و از آنچه خوف داشتى ايمن هستى.

آن مرد مى‌گويد:

پس مال را بين برادران دينى خود تقسيم كردم.

شرح مطلوب‌

قوله: و نسبه فى السّرائر: ضمير منصوبى در « نسبه » به حكم بالصّدقه راجع است.

قوله: فهى مرسلة الخ: ضمير « هى » به رواية اصحابنا راجع است.

قوله: اقرب طرق الايصال: يعنى اقرب طرق ايصال المال الى المالك.

قوله: و ما ذكره الحلّى: يعنى و ما ذكره ابن ادريس الحلّى.

قوله: من ابقائها امانة: ضمير در « ابقائها » به جوائز الظّلمه راجع است.

قوله: مع انّه لا يبعد دعوى شهادة الخ: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: للقطع برضاه بانتفاعه بماله: ضمائر مجرورى تمام به مالك راجعند.

قوله: على تقدير عدم انتفاعه به فى الدّنيا: ضمير در « انتفاعه » به مالك و در « به » به مال عود مى‌كند.

قوله: تصدّقت به: ضمير در « به » به ماله راجع است.

قوله: و مثله مصحّحة يونس: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل با الفاظى قريب بآنچه در اينجا ذكر شده در ج (١٧) ص (٣٥٧) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن الحسن باسنادش، از صفّار، از محمّد بن عيسى بنى عبيد، از يونس بن عبد الرّحمن قال:

سئل ابو الحسن الرّضا عليه السّلام و انا حاضر الى ان قال:

فقال: رفيق كان لنا بمكّة، فرحل منها الى منزله و رحلنا الى منازلنا، فلمّا ان صرنا