تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٩٧ - استدلال بر فساد اجاره در واجبات عبادى و ظهور فساد آن از مطالب مذكور

قرار مى‌دهد پس در واقع بواسطه عمل نائب منوب عنه بحقتعالى تقرّب مى‌جويد و حصول قربت براى نائب همان تحقّق قربت براى منوب عنه است و نفس اين نيابت و جعل امرى است مستحب و راجح زيرا در حقّ منوب عنه احسان محسوب مى‌شود و خود ايصال نفعى است باو حال شخص بواسطه اجاره اين امر مستحب را بر خود واجب نموده بنحو وجوب توصّلى كه در تحقّقش قصد قربت لازم نيست يعنى اجير در جعل نفس خود بجاى منوب عنه نيازى بقصد قربت ندارد لذا مى‌تواند بعد از اجاره بواسطه استحقاق اجرتى كه دارد و در مقابل مالى كه دريافت نموده خود را در انجام عمل قربى نائب فلانى قرار دهد پس اجرت در مقابل نيابت در عمل قربى و جعل النّفس نائبا عن الغير قرار گرفته كه مرجع و مآل اين جعل عود منفعت به منوب عنه مى‌باشد و در مقابل اين عود منفعت به منوب عنه از وى عوض كه همان اجرت باشد دريافت مى‌گردد و بايد توجّه داشت كه ابدا اجرت در مقابل نفس عمل قربى قرار نگرفته تا با آن تنافى داشته باشد بخلاف مورد سخن و محلّ كلام زيرا اجرت در اينجا در مقابل عمل قربة الى اللّه واقع شده و پرواضح است كه تقرّب صرفا براى عامل واقع شده نه باذل مال و وقوع تقرّب براى عامل موقوف است بر اينكه وى در عبادتش غير امتثال امر حقتعالى نيّت و قصد ديگرى نداشته باشد.

شرح مطلوب‌

قوله: و قد يردّ ذلك: مشار اليه « ذلك » استدلال مذكور مى‌باشد.

قوله: انّه ان اريد انّ تضاعف الوجوب: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » بوده و « انّ » با اسم و خبرش نائب فاعل براى « مضافا » مى‌باشد.

قوله: لا لاعتباره فى وجوبه: ضمير در « لاعتباره » به اخلاص و در « وجوبه » به عمل برمى‌گردد.

قوله: انّه يؤكّده تحقّق الاخلاص: ضمير در « انّه » به تضاعف الوجوب راجع است.

قوله: فى ترتّب الثّواب على موافقة هذا الامر: مقصود از « هذا الامر» امرى است كه باتيان عمل مستأجر عليه تعلّق گرفته.