تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٧٨ - دنباله وظائف والى

قوله: فى صورة الّذرّ: كلمه « ذرّ » يعنى مورچه.

قوله: من اغاث لهفانا: لهفان يعنى مضطرّ و مظلوم.

قوله: سوء المنقلب: مقصود دخول به دوزخ است.

قوله: سندس الجنّة: سندس (بضمّ سين و دال) ديباج نازك را گويند.

قوله: و استبرقها: استبرق (بكسر همزه) ديباج و ابريشم ضخيم را گويند.

قوله: و لم يزل يخوض: يعنى پيوسته غوطه‌ور است.

قوله: على المكسوّ منها: مقصود از « مكسوّ » شخصى است كه لباس به بدنش پوشانده شده و ضمير در « منها » به سندس و استبرق و حرير راجع است.

قوله: سلك: يعنى رشته و تار.

قوله: من ظمأ: يعنى از تشنگى.

قوله: الرّحيق المختوم: مقصود از « رحيق » شراب خالص است و از « مختوم » شرابى است كه بوى مشك مى‌دهد چناچه حقتعالى در قرآن مى‌فرمايد: ختامه مسك.

قوله: الولدان المخلّدين: يعنى غلامان و نوجوانانى كه براى هميشه بهمان سنّ مى‌باشند.

قوله: يأنسى بها: ضمير فاعلى در « يأنس » به مؤمن و در « بها » به امرأة راجع است.

قوله: و تشدّ عضده: ضمير فاعلى در « تشدّ » به امرأة راجع است يعنى زنيكه تقويت بازوى باو باشد.

قوله: يستريح اليها: ضمير فاعلى به مؤمن و ضمير مجرورى در « اليها » به امرأه راجع است يعنى مؤمن سرّ خود را باو بگويد.

قوله: فلا تتّبعوا عثرات المؤمنين: عثرات يعنى لغزشها.

قوله: و فضحه فى جوف بيته: كلمه « فضحه » يعنى رسوايش مى‌كند.

قوله: و لا ينتصف من عدوّه: كلمه « لا ينتصف» يعنى انتقام نگيرد.

قوله: الّا بفضيحة نفسه: مقصود از « فضيحة نفسه» اعتراف به عيوب و ذنوب مى‌باشد.