تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٠٢ - نصوص وارد در مقام بحث و سنجيدن آنها با قاعده احتياط

و نيز فرموده ديگر آنجناب است:

كلّ شيئ هو لك حلال حتّى تعرف انّه حرام بعينه.

مخفى نماند اگر مدرك در مسئله و دليل بر جواز اخذ مثل چنين روايتى باشد يا بايد ملتزم شويم كه قاعده در شبهه محصوره مطلقا عدم وجوب احتياط بوده چنانچه قليلى از متأخّر متأخّرين برآنند يا بايد بگوئيم مورد شبهه محصوره از جوائز ظلمه در عنوان كلام اصحاب داخل نبوده بلكه از آن خارج است.

و بهرتقدير اگر مستند در حكم بجواز اخذ جائزه از ظلمه مثل ايندو خبر باشد با كلام شهيد (ره) در مسالك نقيض مى‌باشد زيرا اگر ايندو خبر شبهه محصوره را شامل بشوند اجبارا بايد ملتزم شويم كه قاعده احتياط مطلقا مطروح است در حاليكه شهيد عليه الرّحمه بآن ملتزم نمى‌باشد چنانچه اگر شامل شبهه محصوره نشوند مى‌بايد صورت شبهه محصوره را از عنوان كلام اصحاب خارج كرده و ملتزم شويم باينكه حكم اصحاب به حلّيّت در غير فرض شبهه محصوره است امّا در اينصورت اخذ جائزه از جائر محكوم بحرمت است در حاليكه مرحوم شهيد (ره) باز باين معنا قائل نبوده بلكه معتقد است كه شبهه محصوره از جوائز جائر تحت عنوان اصحاب و حكمشان بحلّيت بوده و از آن خارج نيست.

و ديگر از اخبارى كه بآن استدلال شده صحيحه ابى ولاد است، وى مى‌گويد:

محضر امام صادق عليه السّلام عرض كردم:

چه مى‌فرمائيد درباره كسيكه اعمال و كارهاى سلطان جائر را عهده‌دار شده و برايش هيچ مكسب و تجارتى نيست مگر همين شغل و كار و من بسا باو گذشته و بر وى وارد مى‌شوم، او مرا ضيافت كرده و بمن احساس مى‌نمايد و احيانا دراهم و كسوه نيز برسم تحفه و هديه بمن مى‌دهد و من از اين رهگذر ناراحت بوده و سينه‌ام تنگ مى‌باشد؟

حضرت بمن فرمودند:

بخور و از او بگير كه بر تو گوارا بوده و وزر و وبالش بعهده او مى‌باشد تا آخر حديث.