تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٢٢ - اشكال مشهور

« منه » به ذلك المخلوق عود مى‌كند.

قوله: بل قد يتعيّن بعضها: يعنى بعض الصّناعات.

قوله: عند انحصار المكلّف القادر فيه: ضمير در « فيه » به بعض المكلّفين راجع بوده و « فيه » متعلّق است به « انحصار » .

قوله: مع انّ جواز اخذ الاجرة عليها: ضمير در « عليها » به صناعات برمى‌گردد.

قوله: لوجوبها عليه كفاية: ضمير در « وجوبها » به طبابت و در « عليه » به طبيب برمى‌گردد.

قوله: و قد تفصّى عنه بوجوه: كلمه « تفصّى » بصيغه مجهول بوده يعنى رها شده و ضمر در « عنه » به « اشكال مشهور» برمى‌گردد.

قوله: بخروج ذلك: مشار اليه « ذلك » جواز اخذ الاجرة على الصّناعات مى‌باشد.

قوله: و قد حكاه فى المصابيح عن جماعة: ضمير منصوبى در « حكاه » به جواز اخذ الاجرة راجع است و فاعل « حكاه » ضميرى است كه به صاحب كتاب مصابيح يعنى مرحوم بحر العلوم عود مى‌كند.

قوله: و هو ظاهر كلّ من جوّز الخ: ضمير « هو » به جواز اخذ الاجرة على الصّناعات برمى‌گردد.

قوله: يشمل صورة تعيّنه عليه: ضمير در « تعيّنه » به قضاء و در « عليه » به قاضى برمى‌گردد.

تشريح المطالب، شرح فارسى بر مكاسب ؛ ج‌٤ ؛ ص١١٢٢

قوله: انّ الاقوى عدم جواز اخذ الاجرة عليه: ضمير در « عليه » به قضاء برمى‌گردد.

قوله: فلا يكون حينئذ واجبا: ضمير در « لا يكون» به صناعات راجع است و كلمه « حينئذ » يعنى حين قيام من به الكفاية.

قوله: ظاهر العمل و الفتوى: يعنى عمل و فتواى مشهور فقهاء.

قوله: فهو خلاف الموجود منها: ضمير در « منها » به معاقد اجماعاتهم و عنوانات كلماتهم راجع است.

قوله: فلابدّ من بيانه: يعنى بيان الدّليل.