إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٧٤ - مبحث هفتم«وقوع امر، عقيب حظر»

صيغه افعل را استعمال نمودند، مفهوم آن عمل، اين نيست كه آن حرام، واجب گشته بلكه معنايش اين است كه حرمت و ممنوعيّت از بين رفته و به‌جايش اباحه قرار گرفته.

تنظير عرفى: گاهى پزشك به بيمار، دستور مى‌دهد فلان غذا را نخور بعد كه بيمار، بهبود پيدا مى‌كند او مى‌گويد فلان غذا را بخور، دستور اخير پزشك به آن معنا نيست كه حتما بايد آن غذا را بخورى بلكه مفهومش اين است كه آن ممنوعيّتى كه به‌علّت كسالت، پيش آمده بود، اكنون برطرف شده و مى‌توانى از آن غذا مصرف بكنى.

٢- به بعضى از عامّه، نسبت داده‌اند كه صيغه افعل، همه جا ظهور در وجوب دارد و در دو فرض مذكور هم ظهور صيغه امر در وجوب، محفوظ است.

٣- قوله «و الى بعض‌ تبعيتها لما قبل النّهى ان علّق الامر بزوال علّة النّهى الى غير ذلك‌ ...».

بعضى هم، چنين تفصيلى در مسئله قائل شده‌اند كه: صيغه افعل كه در دنبال حظر مى‌آيد، گاهى قيد و شرطى همراه آن هست و شرطش زائل شدن علّت حرمت و ملاك نهى مى‌باشد، در اين صورت، صيغه امر، تابع حكم قبل از نهى است- يعنى وجوب، اباحه و يا غير از آن دو.