پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧٦ - نكتهها تاريكترين دوران تاريخ اسلام

امّت اسلامى گذشت، حاكمان «بنى اميه» از «معاويه» گرفته تا آخرين نفر كه «مروان حمار» بود در اين سه خصلت مشترك بودند: بى‌رحمى و قساوت فوق العاده، عشق و علاقه به حكومت به هر قيمتى كه ممكن شود، و روح انتقام جويى.

به همين دليل آنها حق و عدالت، شرف و انسانيّت، و همه چيز را در پاى ادامه حكومت ننگين خود قربانى كردند و ظلم و ستمهايى روا داشتند كه در تاريخ بى‌نظير بود.

آنها براى فراهم كردن زمينه خودكامگى خويش، زبان حق گويان را بريدند، صحابه مخلص و مبارز پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را يا كشتند، يا تبعيد كردند، يا خانه‌نشين نمودند و اين همان چيزى است كه امام عليه السّلام در جمله‌هاى اخير بخش بالا از اين خطبه به آن اشاره فرموده است.

ولى مهمترين پناهگاه امت اسلامى و بزرگترين مانع بر سر راه آنها قرآن بود قرآن كه اعلان جنگ به ظالمان و ستمگران مى‌داد و خودكامگان را مرتّبا تهديد مى‌كرد، و مقياس و معيارى براى شناخت حكومت اسلامى از حكومتهاى غاصب و ظالم و كفر آلود بدست مى‌داد.

آنها براى بر داشتن اين مانع از سر راه خود گروهى عالم نماى مزدور را در اختيار گرفتند تا قرآن را به ميل آنها تفسير كنند، و آيات آن را شاهد حقانيّت اين بيگانگان از قرآن، و بى‌خبران از خدا معرفى كنند و از كسى كه مى‌خواست قرآن را آن گونه كه هست، تلاوت و تفسير كند مانع مى‌شدند و به اين ترتيب از قرآن جز خط و رسم و نامى باقى نماند و همچون يك زندانى كه در زندان مخوف انفرادى گرفتار شود از دسترس افكار مردم دور نگه داشته شد و اين همان چيزى است كه امام عليه السّلام دقيقا در خطبه بالا به آن اشاره فرموده است.