پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٠ - شرح و تفسير

دامان انسان را مى‌گيرد.

تعبير به «ابتغاء الثّواب»، اشاره به اين است كه صبر در برابر تمام اين بذل و بخششها و صرف مال در مصارف مزبور بايد به خاطر خدا باشد، تا اجر و پاداشش نزد او محفوظ ماند، و به تعبير ديگر مهم آن است كه صرف هر گونه مال توأم با قصد قربت شود.

در پايان، به آثار گرانبهاى اين كار پرداخته، مى‌فرمايد: «به دست آوردن چيزى از اين صفات نيك، سبب شرافت و بزرگى در دنيا و درك فضايل آخرت است، إن شاء اللّه» (فإنّ فوزا بهذه الخصال شرف مكارم الدّنيا، و درك فضائل الآخرة؛ إن شاء اللّه).

به يقين بذل و بخشش در موارد ششگانه بالا، هم سبب آبرو و شخصيت در جامعه انسانى در دنيا مى‌شود، و هم از اسباب مهم سرافرازى در آخرت خواهد بود.

جمله: «من جاد ساد؛ كسى كه جود و بخشش كند بزرگ و آقا مى‌شود» [١]، كه از حضرت حسين عليه السّلام نقل شده، و تدريجا به صورت ضرب المثلى در آمده، گواه بر اين معناست، همچنين حديث معروف از پدرش امير مؤمنان عليه السّلام كه فرمود: «و افضل على من شئت تكن اميره‌ [٢]؛ به هر كس مى‌خواهى نيكى كن تا امير او باشى».

گواه اين معناست، و تجربيات روزمره همه ما نيز بر اين معنا شهادت مى‌دهد.

[١] كشف الغمه، جلد ٢، صفحه ٢٤٢.

[٢] ارشاد، جلد ١، صفحه ٣٠٣، بحار الانوار، جلد ٧٤، صفحه ٤٣٣.