پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٨ - نكته غيبت و عيبجويى بلاى بزرگ جوامع انسانى

است، مانند احترام اين روز و اين ماه و اين شهر (مكّه)، خداوند غيبت (و ضايع كردن آبروى مردم) را حرام كرده، همان گونه كه مال و خون شما را بر يكديگر حرام نموده است» [١].

در زشتى غيبت همين بس كه در حديث قدّسى مى‌خوانيم، خداوند به «موسى بن عمران» عليه السّلام خطاب كرد و فرمود: «من مات تائبا من الغيبة فهو آخر من يدخل الجنّة و من مات مصرّا عليها فهو أوّل من يدخل النّار؛ كسى كه بميرد در حالى كه از غيبت توبه كرده باشد، آخرين كسى است كه وارد بهشت مى‌شود، و كسى كه بميرد و از غيبت توبه نكند و بر آن اصرار ورزد، نخستين كسى است كه وارد دوزخ مى‌شود» [٢].

در حديث ديگرى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: «من مشى في غيبة أخيه و كشف عورته كان أوّل خطوة خطاها وضعها في جهنّم؛ كسى كه در طريق غيبت برادر مسلمانش و كشف عيوب پنهانى او گام بردارد، نخستين گامى را كه بر مى‌دارد در جهنم مى‌گذارد» [٣].

در حديث ديگرى از همان بزرگوار مى‌خوانيم: «ما عمّر مجلس بالغيبة إلّا خرّب بالدّين؛ هيچ مجلسى با غيبت آباد نمى‌شود، مگر اين كه از نظر دين ويران مى‌گردد» [٤].

احاديث در اين باره بسيار زياد و تكان دهنده است، كه در اين مختصر نمى‌گنجد. به ذكر حديث ديگرى از امام صادق عليه السّلام اكتفا مى‌كنيم، و خوانندگان‌

[١] شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، جلد ٩، صفحه ١٦٢.

[٢] جامع السعادات، جلد ٣، صفحه ٣٠٢ و بحار الانوار، جلد ٧٢، صفحه ٢٥٧.

[٣] همان مدرك، صفحه ٣٠٣.

[٤] بحار الانوار، جلد ٧٥، صفحه ٢٥٩.