پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٤ - شرح و تفسير با آن همه عيب، عيبجويى ديگران چرا؟

از آن بزرگتر است (پس چرا به اصلاح خويش نمى‌پردازد)» (فإن لم يكن ركب ذلك الذّنب بعينه فقد عصى اللّه فيما سواه، ممّا هو أعظم منه).

گروه پنجم كسانى هستند كه شايد گناه كبيره‌اى همچون كسانى كه مورد غيبت آنها قرار مى‌گيرند مرتكب نشده باشند، تنها گناهان كوچكترى از آنها صادر شده، ولى آن گناه را كوچك مى‌شمرند و با جرأت و جسارت به غيبت ديگران مى‌پردازند. امام عليه السّلام درباره آنها مى‌فرمايد: «به خدا سوگند حتى اگر خدا را در گناهان كبيره عصيان نكرده، و تنها صغيره‌اى انجام داده، همين جرأتش بر عيب‌جويى مردم گناه بزرگترى است!» (و ايم اللّه لئن لم يكن عصاه في الكبير، و عصاه في الصّغير، لجراءته على عيب النّاس أكبر).

به اين ترتيب، امام عليه السّلام تمام راه‌ها را بر عيب جويان و غيبت كنندگان مى‌بندد، و هر گونه بهانه‌اى را از دست آنها مى‌گيرد، و عواقب شوم عمل زشتشان را به آنها گوشزد مى‌كند، تا از وسوسه‌هاى شياطين بر كنار بمانند و هواى نفس اعمال زشت آنها را در نظرشان تزيين نكند.