دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥ - ٥/ ٢ صمد

و روا نيست كه گفته شود: «آن دو اتّفاق نظر دارند و اختلافى ندارند»؛ چون هر كس اتّفاق نظرش [با ديگرى‌] روا باشد، اختلاف ورزيدنش هم ممكن است. مگر نمى‌بينى دو كس كه با يكديگر اتّفاق نظر دارند، از دو حالت، خارج نيستند؟ يا هر دو بر اداره جهان، توانا هستند و يا هر دو ناتوان‌اند. اگر هر دو توانا باشند، هر دو ناتوان خواهند بود، و اگر هر دو ناتوان باشند، هر دو جاهل‌اند، و ناتوان و جاهل، نه خداست و نه قديم.

٥٠٧٧. امام على ٧‌ در وصيّت به پسرش حسن ٧: بدان پسرم! اگر براى پروردگارت شريك مى‌بود، فرستادگان او هم به سوى تو مى‌آمدند و آثار او را در مُلك و سلطنتش مى‌ديدى، و افعال و صفاتش را مى‌شناختى؛ امّا او خداى يكتاست چنان كه خود، خويش را چنين توصيف كرده است و در حاكميت، هيچ رقيبى ندارد.

٥/ ٢ صمد

٥٠٧٨. امام على ٧: اوست آن كه بدون تفاوت و تبعيض در حاجت‌ها به او روى آورده مى‌شود.

٥٠٧٩. امام على ٧: تفسير «صمد»، اين است كه او نه اسم است و نه جسم، نه مِثل و نه شبيه، نه صورت و نه تمثال، نه حد دارد و نه اندازه، نه جاى دارد و نه مكان، نه چگونگى دارد و نه كجايى، نه اين جاست و نه آن‌جا و نه بر بالا، نه در خلوت است و نه در جلوت، نه ايستاده است و نه نشسته، نه سكون دارد و نه حركت، نه تاريك است و نه روشنا، نه روحانى است و نه نفسانى.

هيچ جايى از او خالى نيست و هيچ جايى گنجايش او را ندارد. نه رنگى دارد،