دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٤ - پژوهشى درباره اشعار آن حضرت و ديوان منسوب به وى

پژوهشى درباره اشعار آن حضرت و ديوان منسوب به وى‌

شعر، در معارف بشرى از جايگاهى بس بلند برخوردار است. شعر، در انتقال مفاهيم، جاودان‌سازى حادثه‌ها و گسترش فرهنگ، داراى نقشى بس ارجمند است. به لحاظ محتوا نيز روشن است كه چونان بسيارى از ابزارها و توانايى‌هايى كه در اختيار انسان است، دوسويه است. مى‌تواند جامه پسنديده داشته باشد و يا چهره ناپسند به خود بگيرد.

بدين سان، سُرايش شعر و داشتن هنر شاعرى، بى‌گمان، برترى است و بهره‌ورى از آن در مسير تربيت انسان‌ها، لازم و ضرورى. پيشوايان الهى از شعر، بهره مى‌گرفته‌اند؛ امّا اين كه خود نيز شعرى سروده‌اند يا نه، و اين كه چه اندازه شعر سروده‌اند، به لحاظ تاريخى مورد گفتگوست.

برخى بر اين باورند كه على ٧ شعر مى‌سروده است و افزون بر آن، بر شناخت شعر، چيره بوده است و در نقد شعر، جايگاهى بلند داشته است. ابن عبد رَبّه آورده است كه:

ابو بكر و عمر، شاعر بودند و على ٧ شاعرترينِ اين سه بود.[١]

گويا سرودن شعر و آفريدن كلام موزون و مسجّع، در زندگانى مولا ٧ در حدّى بوده است كه آن بزرگوار، بدين ويژگى شناخته شود. چنين است كه چون پيام‌آور نستوه كربلا، زينب كبرا ٣ خطابه كوبنده و شكوهمندش را در كوفه ايراد كرد، عبيد

[١] العقد الفريد: ج ٥ ص ٢٤٨. نيز، ر. ك: ص ٣٩١( ح ٥٦٠١).