دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٧ - ٥/ ٥ خطبه بدون نقطه

از هر عاقبت بد، به خداى توانا پناه مى‌برم، و از او مى‌خواهم كه از هر كه راضى است، درگذرد و هر كه را مى‌پذيرد، بيامرزد. او تأمين كننده نياز من و به انجام رسانِ درخواست من است. هر كس از عذاب پروردگارش راه بگردانَد، در بهشت او در مقام قُرب، قرار داده مى‌شود و در كاخ‌هاى استوار، جاودانه مى‌گردد و حور عين و [نيز] غلمان را مالك مى‌شود كه با كاسه‌هايى دور او مى‌چرخند. چنين كسى در بارگاه قدس، جاى داده مى‌شود و در نعمت مى‌چرخد و از آب خوشگوار تَسنيم، سيراب مى‌شود و از چشمه سَلْسَبيل مى‌نوشد كه به زنجبيل، آميخته و به مُشك و عنبر، آغشته گشته است. مُلك دايمى مى‌يابد و احساس شادى مى‌كند. در باغى پُر درخت، از شراب‌هايى مى‌نوشد كه از نوشيدن آنها، نه سردرد مى‌گيرد و نه سست مى‌شود.

اين، جايگاه كسى است كه از پروردگارش مى‌ترسد و خود را از گناه، دور مى‌دارد و آن، كيفر كسى است كه اراده خدايش را انكار مى‌كند و خواست نَفْسش گناه را برايش تزيين مى‌كند.

اين، كلام آخر و حكم دادگرانه است و همان خبرى است كه نقل شده، و همان پندى است كه تصريح گشته است: «وحى [، نامه‌اى‌] است از حكيمى ستوده» كه روح القدس، آن را به طور آشكار، بر دلِ پيامبرِ هدايت شده صاحب كمال، نازل كرده است. پيامبرانِ فرستاده شده و بزرگان شايسته بر او درود فرستاده‌اند.

از دشمن نفرين شده رانده گشته، به پروردگار دانا و مهربان و كريم، پناه مى‌برم! بايد كه هر زارى كننده شما زارى كند و هر ناله كننده شما ناله بزند و هر بنده‌اى از شما براى من و شما طلب بخشش كند، كه پروردگارم به تنهايى براى من بس است!».

٥/ ٥

خطبه بدون نقطه‌

٥٦٠٠. امام على ٧‌ در سخنرانى (خطبه) اى كه به بِداهه و بدون نقطه ايراد كرد[١]: سپاسْ‌

[١] در ضمن خواندن متن عربى خطبه، گاه خواننده با« هاء نقطه‌دار» در آخر بعضى كلمه‌ها مواجه مى‌شود؛ امّا اين« هاء» در بيشتر موارد، به هنگام توقّف، خوانده نمى‌شود. از اين رو، بسيارى اين را ايراد ندانسته‌اند.